22/05/2026
UROCZYSTOŚĆ ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO
Uroczystość Zesłania Ducha Świętego na Maryję i Apostołów zjednoczonych w Jerozolimie przypomina nam, jak był wrażliwy na Jego wewnętrzne działanie Ojciec Założyciel. Niech za refleksje posłużą nam fragmenty pism Ojca Eugeniusza, Kapituł Generalnych oraz nasze dzisiejsze Konstytucje i Reguły.
Ważne zatem, aby wejść do swego wnętrza i oczyścić je z wszelkiej niedoskonałości, wyrwać wszystko to, co mogłoby stanowić przeszkodę w działaniu Ducha Świętego. Tylko ten Duch Boży ma być odtąd absolutnym Mistrzem mojej duszy, jedynym motorem moich myśli, pragnień, uczuć, całej mojej woli. Muszę być uważny na wszystkie Jego natchnienia. Najpierw ich słuchać w milczeniu modlitwy, następnie iść za nimi i być im posłusznym w działaniu, jakie z nich wynika. Troskliwie unikać tego wszystkiego, co mogłoby Go zasmucić i osłabić działanie Jego mocy we mnie.
(Rekolekcje przed objęciem biskupstwa Marsylii)
Pan Jezus 'umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował' (J 13,1). Jego Duch nie przestaje zachęcać wszystkich chrześcijan do trwania w miłości. Ten sam Duch pobudza oblatów do ściślejszego związania się ze Zgromadzeniem tak, aby ich wytrwałość była znakiem wierności Chrystusa swemu Ojcu.
(K 29)
Wezwanie i obecność Pana pośród oblatów dzisiaj, jednoczy ich w miłości i posłuszeństwie, aby na nowo przeżywać jedność Apostołów z Jezusem, jako ich wspólną misję w Jego Duchu.
(K 3)
Widzimy siebie jako apostołów według ducha Ojca de Mazenoda i nauczania Pisma Świętego:
- Ludzi wezwanych na świadków żywego Boga aż po krańce ziemi (Dz 1,8. 21-22)
- Ludzi, którzy najpierw we własnym życiu doświadczyli dobroczynnej miłości Boga, który stał się widzialny w osobie Jezusa (Mt 2,11. 13)
- Ludzi naglonych przez miłość do narażania swego życia dla Ewangelii (2 Kor 5,14; Dz 15,26)
- Ludzi, którzy żyją w apostolskim ubóstwie, aby posiąść wolność od wszystkiego, co mogłoby stanowić przeszkodę w ich misji (Mt 10,9-10)
- Ludzi, którzy wspólną nadzieję Królestwa celebrują przez łamanie chleba w Panu, we wspólnocie, w radości i prostocie serca (DzAp2,44-47), zebrani wokół Maryi Dziewicy, jako pierwsi Apostołowie."
(Kapituła Generalna 1972, Perspektywy misyjne)
