Stefania Łącka urodziła się w Woli Żelichowskiej. Była córką Agnieszki i Antoniego Łąckich, małżeństwo posiadało jeszcze dwóch synów. Ojciec brał udział w I wojnie światowej, a zmarł 20 października 1921. Naukę szkolną rozpoczęła Stefcia w dwuklasowej szkole w rodzinnej miejscowości. Do kolejnych klas uczęszczała w Gręboszowie. Od jesieni 1926 uczyła się w Dąbrowie Tarnowskiej, gdzie ukończyła sie
dmioklasową szkołę powszechną. Następnie w 1928 r. zaczęła uczyć się w I Prywatnym Seminarium Nauczycielskim Żeńskim im. Kingi w Tarnowie. Działała w harcerstwie i Sodalicji Mariańskiej. W latach 1931–1932 prowadziła kronikę hufca żeńskiego (w szkole miał siedzibę), została hufcową sekretarką. Była redaktorką szkolnego miesięcznika Złota Nić. Maturę zdała w 1933. W latach 1933–1939 pracowała jako redaktorka tygodnika diecezji tarnowskiej „Nasza Sprawa”, w którym zatrudnił ją ks. Józef Chrząszcz. Redagowała również dodatek dla dzieci „Króluj nam Chryste”. W ramach zleconych obowiązków podróżowała po diecezji. Odwiedziła również Wilno, Rzym i Budapeszt. Po wybuchu II wojny światowej wydawanie czasopisma zostało wstrzymane. Stefania przeszła do pracy w drukarni. Za udział w konspiracyjnej pracy Stefania Łącka wraz z redakcją została aresztowana i osadzona 16 kwietnia 1941 roku w więzieniu w Tarnowie. Po rocznym pobycie w więzieniu została wywieziona do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL-Auschwitz. Deportowana jednym z pierwszych transportów kobiet z Tarnowa i Krakowa w kwietniu 1942 roku. Nadano jej numer obozowy 6886. W sierpniu 1942 roku przeniesiona do sektora dla kobiet w nowo otwartym obozie Birkenau. Wiosną 1943 roku zachorowała na dur brzuszny. Po odzyskaniu zdrowia pracowała jako pielęgniarka. Znała język niemiecki, została sekretarką (niem. Schreiberin) bloku nr 23, ratując często życie współwięźniarek. Po ucieczce z ewakuowanego w styczniu 1945 r. obozu, Stefania Łącka powróciła do rodzinnego domu w lutym 1945 roku. Spełniając swe marzenia rozpoczęła jesienią 1945 studia na wydziale polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Będąc na studiach zachorowała, co było skutkiem wyczerpania organizmu, jakiego doznała w czasie pobytu w obozowej niewoli. Zmarła w szpitalu w Krakowie 7 listopada 1946 r. Cztery dni później odbył się pogrzeb. Ciało spoczywa na cmentarzu parafialnym w Gręboszowie. Z inicjatywy parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gręboszowie oraz diecezji tarnowskiej powstała propozycja wyniesienia jej na ołtarze. Konferencja Episkopatu Polski na 384. zebraniu plenarnym w Warszawie, które odbyło się w październiku 2019, na prośbę biskupa tarnowskiego Andrzeja Jeża, wydała pozytywną opinię w sprawie rozpoczęcia procesu jej beatyfikacji. W tej sytuacji bp Jeż wydał specjalny edykt, w którym zaapelował o przekazanie wszelkich materiałów dokumentalnych mogących pomóc w przeprowadzeniu tego procesu. Postulatorem procesu na szczeblu diecezjalnym mianowano ks. Stanisława Sojkę. Sesja rozpoczynająca proces beatyfikacyjny odbyła się 8 września 2021 w bazylice katedralnej Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnowie, a przewodniczył bp Andrzej Jeż. Od tej pory przysługuje jej tytuł Służebnicy Bożej.
