Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Łobozewie

Jej terytorium wydzielono z parafii Jasień. Świątynia to kościół drewniany, wybudowany w połowie XIX wieku. Pierwszym administratorem w Łobozewie został ks. Antoni Cząstka, który pracował tu do roku 1922. Kolejnym proboszczem został ksiądz Stanisław Papczyński, pracujący w tej parafii do roku 1944. Do tego czasu parafia obejmowała miejscowości: Łobozew, Teleśnica Oszwarowa, Teleśnica Sanna, Daszów

ka oraz przysiółki : Sokole, Jawor i Zabrodzie. Wówczas mieszkało na tym terenie około 1000 osób, zaś rodzin (czysto polskich) było około 200. W roku 1945 parafia Łobozew znalazła się w posiadaniu Związku Radzieckiego. Jednak po przesunięciu granicy na wschód dolna część wsi wróciła do Polski. Od tej chwili datuje się podział miejscowości na Łobozew Górny i Łobozew Dolny. W roku 1951 nastąpiło dalsze przesunięcie granicy państwowej i tereny parafii w całości wróciły do Polski. biskupa Bardy, w roku 1959 parafię erygowano i pierwszym jej powojennym proboszczem został ks. Tadeusz Lepak. W 1962 roku miejsce ks. Lepaka zajął ks. Stanisław Sondej. Posługę duszpasterską sprawował do 1967 roku. Jego następcą mianowano ks. Jana Wilusza, który rok po objęciu placówki przeprowadził remont dzwonnicy i filarów w kościele. Po 31 latach pracy duszpasterskiej w parafii Łobozew latem 1998 roku ks. Jan Wilusz zmienił placówkę a jego miejsce zajął ks. Od 4 lipca 2005 roku do parafii Łobozew został skierowany ks. Adam Dziadowicz. Parafia Łobozew liczyła wówczas 186 rodzin. 23 sierpnia 2008r. posługę jako proboszcz w naszej parafii rozpoczął ks. Piotr Wojnar. Następnym proboszczem parafii został ks. Zenon Ścirko, który pełnił posługę do sierpnia 2022 roku. Obecnie obowiązki proboszcza pełni ks. Edward Grabarz. Znakiem obecnych czasów jest zmniejszanie się liczby mieszkańców, emigracja młodych ludzi do miast (za pracą), likwidacja miejscowej szkoły spowodowana brakiem uczniów.