06/05/2026
“Yung Sapatos ni Tatay”
Noong bata pa ako, lagi kong napapansin na iisa lang ang sapatos ni Tatay.
Luma na. Kupas na. Halos pudpod na ang swelas.
Pero araw-araw niya pa rin ‘yon suot. Papasok sa trabaho. Uuwi nang pagod. Minsan basa sa ulan. Minsan putik ang dala.
Isang beses, tinanong ko siya…
“Tay, bakit hindi ka bumili ng bago?”
Ngumiti lang siya. Sabi niya, “Okay pa naman ‘to. Mas kailangan niyo ng bagong gamit sa school.”
Hindi ko naintindihan noon.
Akala ko, kuripot lang si Tatay. Akala ko, ayaw lang niya gumastos. Akala ko, okay lang sa kanya ang luma.
Pero habang tumatanda ako, doon ko na-realize…
Hindi pala dahil ayaw niya. Kundi dahil mas pinipili niya kami.
Yung bagong sapatos na dapat sa kanya, naging school shoes ko.
Yung dapat pambili niya ng bago, naging baon ko.
Yung pagod niya, ginawa niyang pangarap namin.
Ngayon, may trabaho na ako.
At isang araw, binilhan ko si Tatay ng bagong sapatos.
Tahimik lang siya habang hawak ‘yon. Walang salita. Walang reaksyon.
Pero nakita ko… namumuo ang luha sa mata niya.
Sabi niya nang mahina,
“Ngayon lang ulit ako nagkaroon ng bagong sapatos.”
Doon ako napayuko.
Kasi minsan, habang abala tayong habulin ang gusto natin…
may isang taong tahimik na isinuko ang gusto niya, maibigay lang ang kailangan natin.
At madalas… si Tatay ‘yon. 💔
