Volle Evangelie Gemeente Alpha en Omega

20/08/2026

11/08/2026

Doe waar je goed in bent👇
Waar je goed in bent, zijn de dingen waar je meestal ook plezier aan beleeft en energie van krijgt. Laten we daar eens dieper op inzoomen. We beginnen met te lezen wat in de Bijbel over Daniël werd gezegd. In Daniël 6:4 staat over hem geschreven:

Door zijn grote wijsheid kon Daniël
zijn werk goed doen.

Laat me je een kort verhaal vertellen om dit vers te illustreren.

Er zaten eens een eend, een konijn, een eekhoorn en een adelaar op dezelfde school. Uit administratieve overwegingen werd elk dier verplicht om alle vakken te volgen waarin ze leerden zwemmen, hardlopen, klimmen en vliegen. Bovendien was het belangrijk dat elk dier gelijk behandeld werd en dezelfde kansen kreeg.

Het konijn stak met kop en schouders boven de anderen uit bij het hardlopen, maar het zwemmen kreeg hij niet echt onder de knie. Hij had echter zo zijn best gedaan dit te leren, dat zijn talent om hard te lopen eronder ging lijden.

De eekhoorn blonk uit in het klimmen. In een mum van tijd zat hij boven in de boom. Maar vliegen, dat ging gewoon niet. Hij probeerde het verschillende keren, maar blesseerde zichzelf zo erg dat hij nog nauwelijks klimmen kon.

De adelaar had geen enkel probleem met de vlieglessen. Dat ging fantastisch. Maar tijdens de klimlessen werden zijn vleugels zwaar beschadigd. Vliegen ging niet meer. Hij zat de hele dag zielig op een tak te dromen over wat hij vroeger allemaal kon.

Voor de eend was de zwemles totale vreugde. Wat ging dat goed. Hij haalde in de kortst mogelijke tijd alle zwemdiploma’s. Maar hardlopen was een ander verhaal. Zijn zwemvliezen waren zo toegetakeld dat hij slechts nog wat kon ronddobberen in het water.

Je begrijpt wat deze gelijkenis ons wil vertellen.

1. Zorg dat je weet welke talenten God je heeft gegeven en ontwikkel deze, zodat je er nog beter in wordt.
2. Je kunt beter investeren in je sterke kanten dan blijven zwoegen op je zwakke kanten.
3. Ontwikkel je zwakkere kanten alleen als je ze nodig hebt om je sterke kanten te verbeteren.
4. Ga op zoek naar anderen die jou kunnen aanvullen in wat jij niet hebt.

Onthoud bovenal dat je geniet van het temperament dat je van God hebt gekregen waarmee je tot zegen mag zijn voor anderen.

01/08/2026

Veel mensen geloven in God, gaan misschien zelfs naar de kerk of lezen de Bijbel en proberen een goed leven te leiden. Ze noemen zichzelf zelfs christen, maar volgens Bobby Schuller zijn ze eigenlijk gewoon fan. Volgens hem vraagt Jezus om iets veel radicalers dan om fan te zijn, als Hij zegt: ‘Volg Mij.’

Lees het hele verhaal op onze website! https://revive.nl/waarom-jezus-geen-fans-zoekt-wat-het-betekent-om-christen-te-zijn/

17/07/2026

Vergeven verandert je leven.

17/07/2026

Mij ontbreekt niets 🐑 Schapen hebben de reputatie dat ze niet bepaald briljant zijn. Als iemand zegt dat je hem schaapach­tig zit aan te kijken, bedoelt hij dat je op dat moment niet al te snugger uit je ogen kijkt. Maar schapen zijn niet dom. In werkelijkheid blijken schapen redelijk intelligente dieren te zijn. Bewezen is dat schapen maar liefst tweehonderd gezichten kunnen onthouden en dat ze na acht jaar nog steeds een gezicht herkennen. Hoe komt het dan dat wij toch denken dat schapen domme beesten zijn? Het antwoord is dat schapen dom lijken omdat ze voor bijna alles bang zijn.

Een schaap heeft geen natuurlijke afweer: geen klauwen, geen horens, geen slagtanden. Ze zijn hulpe­loos en afhankelijk. Een schaap zal niet op eigen houtje door een open hek gaan. Een gedocumenteerd verhaal vertelt dat eens een hele scheepslading met schapen verloren ging, omdat één oude ram overboord sprong en de rest hem klakkeloos volgde. Schapen kunnen zichzelf onmogelijk helpen. Daarom hebben ze een herder nodig. Jij en ik worden in de Bijbel met schapen vergeleken, omdat ook wij onze angsten en benauwdheden hebben. We zijn misschien bang om ziek te worden, om een geliefde kwijt te raken of om ons werk te verliezen. We hebben angst voor het verle­den, maar we zijn ook bang voor de toekomst. We zijn bang om te falen en bang om tekort te schieten. Maar we zijn ook te bang om onze angst toe te geven.

De belangrijkste boodschap van Psalm 23 is niet dat ons nooit iets kwaads zal overkomen, maar dat God in elke situatie dicht bij ons is. In dit leven kan ons van alles ontbreken: gezondheid, een partner, kinde­ren, werk. Psalm 23 belooft niet dat al onze wensen vervuld worden als we maar genoeg in God geloven. Psalm 23 leert ons volkomen tevreden te zijn met Gods aanwezigheid en zijn leiding in ons leven. David voelde zich als een schaap dat zich nergens om hoeft te bekommeren en in blind vertrouwen de herder volgt. Dat was voor hem genoeg. Het was voor hem voldoende dat de Heer zijn Herder was. Een schaap vertrouwt erop dat de herder voor hem zorgt, hem leidt en hem in de gaten houdt. Het Hebreeuwse woord voor ‘herder’ lijkt bijzonder veel op het woord dat voor ‘zien’ wordt gebruikt. De Goede Herder is degene die jou ziet, die jou liefdevol aankijkt, die jou nooit uit het oog verliest en die naar jou omziet. Jij wordt door Hem gezien. Onder al die miljoenen, ja, miljarden mensen, heeft God jou op het oog!

Met minstens zoveel recht kunnen we de woorden ‘mij ontbreekt niets’ vertalen met: ‘Ik zal niet ontbre­ken’, in de zin van: ‘Ik mag er zijn, ik hoor erbij!’ Dat is belangrijk, want wat er ook gebeurt in je leven: jij hoort erbij. Jij bent een deel van Gods familie. Misschien heb je af en toe het gevoel dat je buiten de kudde loopt; luister dan naar deze woorden: ‘De Heer is mijn Herder, ik ontbreek niet.’ Als de Goede Herder bij het vallen van de avond de schapen telt, ben jij erbij. Hij verliest je niet uit het oog. Hij let altijd op jou. Hij roept je bij je naam. Jij wordt niet vergeten. Voor Hem doe jij ertoe. Hij wil jou niet missen. Bij Hem zul je niet ontbreken. Hij zal je aanmoedigen om bij de kudde te blijven. Hij zal je dragen als je afgedwaald bent. Hij zal je omarmen met geloof, hoop en heel veel liefde.

Uit: De Goede Herder

09/07/2026

“Toen hebben we hem maar opgegeten.” De rillingen liepen over mijn lijf, maar de soldaat ging verder. “Ik vind de billen en dijen het lekkerste.” “Man, houd op!” Hij was bijna niet te stoppen. Soldaat eerste klasse maar bevorderd tot kletsmajoor. Hij moest weer terug naar het front in het oosten. Hij was daar knettergek geworden. Wij, in het Westen, praten over rebellengroepen. Hij noemt hen bij hun naam: Rwandezen. Ze spreken de taal van dat land, hebben identiteitskaarten van dat land en ontvangen daar vandaan hun instructies. Natuurlijk, hij was het helemaal met me eens. Een pater heeft toch altijd gelijk? Hij noemt mij ‘pater’. Ik moest wel begrijpen dat hij een vreselijke honger had. Wekenlang had de overheid geen voedsel gestuurd. Je moet toch iets? Je mag geen mensen opeten; dat zou hij ook nooit doen. Maar dit waren alleen maar Rwandezen. Nooit? Tenminste…

Plots gaat hij over op het Lingala. Dat is de taal van het leger. Ik mag het niet horen, maar ik vang voldoende gruwelijks op. Er was een Amerikaanse huurling in het rebellenleger. Hij had Congolezen gedood. Woest waren de soldaten van het reguliere leger. “We vreten ‘m op!” hadden ze gezegd. Ze legden een hinderlaag en de Amerikaan werd gedood en in de kookpot gestopt. Hij was best lekker. Zijn we terug bij honderd jaar geleden? Nu denk ik in elk restaurant te horen: “Wat blieft u? Kippenpootjes of geroosterde Amerikaan?” Een Samburger van Uncle Sam… Mijn maag zit nog steeds omgedraaid in mijn lichaam. Dit is een land in oorlog, en dat merk je. Tegen de vijf miljoen doden zijn er in Oost-Congo de afgelopen 20 jaar gevallen. Daarbij vergeleken is de oorlog in Oekraïne slechts ‘kinderspel’ en is, wat er in het Midden-Oosten gebeurt, nauwelijks vermeldenswaard.

Die soldaat zat bij ons in de jeep naar Kananga, vanuit Mbuji-Mayi. Wat een tocht! 175 kilometer, waarvan 35 geasfalteerd. De rest gaat over zandpaden door de heuvels, hoger dan de heuvels in Zuid-Limburg. Soms een kilometer rul zand. Dan weer enorme kuilen, wegversperringen door kapotte auto’s en het allerergste: de controleposten. Zestien in totaal, voor de wegenbelasting (voor de weg die er niet is), identiteitscontrole, controle van de autopapieren (die natuurlijk niet in orde waren), controle op de vervoerde goederen en wapencontrole… Die controles kostten ons bijna drie uur. De hele reis duurde 7,5 uur. In de hitte. Gelukkig hadden we een zes-cilinderjeep. Die sjeesde zelfs met 60 km/u door het rulle zand. Hij sjeesde en sjeesde. Maar in een dorp waar de chauffeur een liefje had, stopten we vijf kwartier. ‘Liefde’ gaat voor…

Een knorrige chauffeur met een gewelddadige uitstraling. Ik begrijp nog niet hoe hij zonder dodelijke ongelukken de eindstreep haalde. Wel hebben we zeker één kip (misschien nog wel vijf meer) en één biggetje doodgereden, een geit geraakt, één motorrijder en twee duwfietsen. Daarover zeg ik straks nog iets. Hier en daar moesten we een paar honderd meter over de treinrails (traject Kananga – Lumumbashi) rijden omdat de weg versperd was. Als Luswa klaagde dat we te hard door de kuilen gingen (onze hoofden raakten af en toe het dak!) zei hij: “Wie is de chauffeur hier?” Dat zei hij ook tegen mij, toen ik gebaarde dat hij moest stoppen omdat er op een smal pad een andere auto naderde. Ik wees hem de ideale passeerplek aan, maar aangezien hij de chauffeur was en ik me niet met zijn zaken moest bemoeien, reed hij ‘dus’ door. We hadden een kleine botsing, want de weg was echt veel te smal. Toen werd hij helemaal woest…

Duwfietsen. Een onbekend verschijnsel in het Westen. Hier verdienen tienduizenden de kost ermee. Dat zijn omgebouwde fietsen met een stok aan het stuur bevestigd, zodat de duwer lopend de fiets kan sturen; ook nog een dikke tak aan de bagagedrager om de achterkant van de fiets in bedwang te houden. Dan wordt die volgehangen met zware zakken en andere bagage, minstens 500 kilo, soms bijna een ton. Lopend wordt die fiets van de ene naar de andere stad gebracht, door het rulle zand, door de kuilen, over wankele bruggen. Zo worden afstanden van soms honderden kilometers afgelegd, om (met een beetje geluk) twintig tot veertig dollar te verdienen. Daar heb je dan wel meer dan een week voor nodig. Ik denk dat we op onze reis 1500 à 2000 van die fietsen zijn tegengekomen, gemiddeld voortgeduwd door twee mensen, dus zagen we 3 à 4000 van die zwoegers, die met angst in de ogen keken naar de krachtige jeep die hen op een paar centimeter met grote vaart passeerde…

Die fietsen hebben veel te lijden. Soms storten ze onderweg in elkaar. Hier en daar zie je hoopjes verbogen en gebroken frames liggen. Gelukkig hebben fietsen geen gevoel.

Aangekomen in Kananga weigerde de chauffeur ons naar het hotel te brengen. Eerst moesten we vijf liter benzine betalen, want hij kon dat hele eind niet op eigen kosten rijden. We weigerden. Tenslotte bracht hij ons toch maar naar onze bestemming… twee straatjes verderop. Een liter benzine kost hier 2,35 euro, dus hij was zijn kans op een extra fooi kwijt.

Aangekomen in het hotel, dat door een vriendelijke dominee voor ons was geregeld, liepen we tegen een nieuw probleem op. Veel te duur. We hadden nadrukkelijk gezegd dat we een kamer zochten voor 30 dollar per nacht. Hier waren de goedkopere kamers afgeprijsd op 100 dollar, zonder ontbijt. Een warme maaltijd inclusief een verplicht drankje? Minstens 20 dollar. We maakten dus rechtsomkeert. De predikant die ons hier welkom zou heten was snel ter plaatse. “Waarom ga je niet naar Mont Carmel?” Dat is een gastenverblijf van de paters Carmelieten. Wat een zalige oplossing! Rust en ruimte, 25 dollar per dag inclusief drie maaltijden.

De bisschop van Kananga belde bezorgd op. Zijn jullie aangekomen? Heeft die prof uit Nederland het allemaal overleefd? Ach, ja… Ik heb wel erger meegemaakt! Op deze manier kunnen jullie meeleven met onze reizen. Dit is niet ons eigenlijke werk, maar wel de realiteit die eraan vooraf gaat.

Een foto van die zwoegers met die beladen fietsen komt t.z.t. Je kunt niet onderweg stoppen en een foto maken. Dan storten die mannen zich op je en eisen ze allen tien dollar. Alleen een fotootje van één van de dorpen waar we stopten, en zeker geen primitief dorp. De meeste dorpen zijn kleiner en daar hebben alle huizen afbrokkelende lemen muren en daken van stro.

Blijf nog even afgestemd op mijn kanaal. Dan kun je ook nog iets meenemen van het serieuzere werk.

Niet alleen die soldaat, maar tallozen leven hier op bijna dierlijk niveau, zo vreselijk arm en kansloos… Dan toch liever de koffie verkeerd bij de paters, het te smalle laken en de muggen. Ik ben bevoorrecht. Jullie zijn dat ook. Ik wens je nog veel goeds toe op je levenspad.

À Dieu!
Paix!

Bram Krol