07/10/2026
BAKIN DAJI.
BOOK 1.
BY: Hafsat Umar.
Oum Amatullah.
Page 25.
Amina ta tsaya a bakin hanyar da ta buɗe a bayan zanen.
Maganar da mahaifiyarta ta faɗa tana ta maimaituwa a cikin zuciyarta:
“Kada ki yarda da Baba Gandu.”
Ta kalli Sani.
Sani yana kallonta, yana jiran ta yi magana.
SANI:
“Me ta ce?”
Amina ta yi shiru.
SANI:
“Amina?”
Jabir ya juya zuwa gare ta.
JABIR:
“Kin ji wani abu?”
Amina ta ɗaga ido.
AMINA:
“Ta ce kada in yarda da Baba Gandu.”
Shiru ya mamaye ɗakin.
Mahaifin Jabir ya sauke numfashi.
MAHAIFIN JABIR:
“Na san wannan ranar za ta zo.”
Sani ya kalle shi.
SANI:
“Me kake nufi?”
Mutumin ya ce:
“Baba Gandu bai gaya muku komai ba.”
Amina ta ji zuciyarta ta yi nauyi.
AMINA:
“Me ya ɓoye?”
Mutumin bai amsa ba.
A saman matakalar aka sake jin motsin mutane.
Tak… tak… tak…
Jabir ya kalli sama.
JABIR:
“Dole mu tafi.”
Sani ya ce:
SANI:
“Ba za mu bar wannan ba.”
Amina ta amsa:
AMINA:
“Za mu dawo.”
Ta kalli zanen mahaifiyarta na ƙarshe.
Sai ta shiga hanyar sirrin.
Sani ya bi ta.
Jabir da mahaifinsa s**a biyo bayansu.
Da s**a shiga, bangon ya rufe kansa a hankali.
---
Hanyar ta yi ƙunci.
Ba a iya tafiya mutum biyu a gefe ɗaya.
Amina tana gaba.
Sani yana bayanta.
Jabir da mahaifinsa suna bi a baya.
Babu wanda ya yi magana.
Sai Amina ta tambaya:
AMINA:
“Me ya sa mahaifiyata ta ce kada in yarda da Baba Gandu?”
Mahaifin Jabir ya ce daga baya:
“Saboda Baba Gandu ya san abin da ya faru.”
AMINA:
“Wannan na sani.”
“Amma ba ki san komai ba.”
Amina ta tsaya.
Ta juya.
AMINA:
“To gaya mini.”
Mutumin ya yi shiru.
AMINA:
“Yanzu.”
Jabir ya ce:
JABIR:
“Baba.”
Mahaifinsa ya kalli ƙasa.
MAHAIFIN JABIR:
“Baba Gandu ba shi ne ya same ki a gefen daji ba.”
Amina ta yi shiru.
AMINA:
“To wa ya same ni?”
“Mahaifiyarki.”
Amina ta tsaya cak.
AMINA:
“Mahaifiyata?”
“Eh.”
AMINA:
“Amma Mama Rabi ta ce an same ni…”
“Mama Rabi ba ta san duk abin da ya faru ba.”
Amina ta kalli Jabir.
Jabir ya ce:
JABIR:
“Baba Gandu ya zo ne daga baya.”
AMINA:
“Me ya yi?”
Mahaifin Jabir ya ce:
“Ya karɓe ki.”
Amina ta ji k**ar wani abu ya daki kirjinta.
AMINA:
“Daga hannun mahaifiyata?”
Mutumin ya gyada kai.
“Eh.”
AMINA:
“Me ya sa?”
Mutumin ya ce:
“Saboda mahaifiyarki ta roƙe shi.”
Amina ta kasa magana.
AMINA:
“Ta roƙe shi ya ɗauke ni?”
“Ta roƙe shi ya ɓoye ki.”
Amina ta tambaya:
AMINA:
“Daga wa?”
Mutumin ya ce:
“Daga duk wanda yake neman ki.”
Sai ya yi shiru.
“Har da mahaifinki.”
Amina ta juya da sauri.
AMINA:
“Me?”
Jabir ya sunkuyar da kansa.
Sani ya ce:
SANI:
“Me ya sa mahaifinta zai nemi ta?”
Mahaifin Jabir ya amsa:
“Saboda shi ne ya fara fahimtar abin da ke cikin jinin ta.”
Amina ta taɓa ƙirjinta.
AMINA:
“Har yanzu ba ku gaya mini menene ba.”
Mutumin ya ce:
“Ba sihiri ba ne.”
Amina ta ɗan yi mamaki.
“Ba la’ana ba ce.”
Ya ci gaba:
“Ba kuma wata baiwa ce da za ta sa ki fi sauran mutane.”
AMINA:
“To menene?”
Mutumin ya kalli duhun hanyar.
“Gado ne.”
AMINA:
“Gadon me?”
Ya amsa:
“Gadon Masu Gadawa.”
---
S**a ci gaba.
Bayan wani lokaci, hanyar ta buɗe.
A gabansu akwai wani ƙaramin kogon dutse.
A tsakiyarsa akwai tsohon teburi.
A kan teburin akwai akwati.
Jabir ya tsaya.
JABIR:
“Wannan…”
Mahaifinsa ya kalle shi.
MAHAIFIN JABIR:
“Na san shi.”
Akwatin yana ɗauke da tambarin maciji.
Amina ta matsa kusa.
AMINA:
“Menene?”
Mutumin ya ce:
“Abin da mahaifinki ya bari.”
Amina ta buɗe shi.
A ciki akwai:
tsohuwar takarda,
ƙaramin zoben ƙarfe,
hoton wata mace,
da wata ƙaramar kwalba mai ɗauke da ruwa.
Amina ta ɗauki hoton.
Fuskarta ta canza.
AMINA:
“Mahaifiyata.”
A wannan hoton mahaifiyarta tana ƙarama.
Kusa da ita akwai Baba Gandu.
Amma abin da ya fi ɗaukar hankalin Amina shi ne…
Kabir yana tsaye a bayansu.
Sani ya matso.
SANI:
“Wannan Kabir ne?”
Mahaifin Jabir ya ce:
“Eh.”
Amina ta kalli hoton.
AMINA:
“Su uku sun san juna?”
“Sun yi aiki tare.”
Sani ya kalli mutumin.
SANI:
“Baba Gandu da Kabir?”
“A lokacin, ba su kasance abokan gaba ba.”
Amina ta juya hoton.
A bayan hoton akwai rubutu:
“Kafin mu rabu, mun yi alkawari cewa za mu kare yarinyar.”
A ƙasan rubutun akwai sunaye uku:
GANDU.
KABIR.
DA…
Sunana na uku an goge shi.
Amina ta kalli mahaifin Jabir.
AMINA:
“Wane ne aka goge?”
Mutumin ya yi shiru.
AMINA:
“Wane ne?”
Sai aka ji wani ƙara daga bayan kogon.
Tuk.
Kowa ya juya.
Tuk.
Mahaifin Jabir ya ɗaga sandarsa.
MAHAIFIN JABIR:
“Ba mu kaɗai ba ne.”
Amina ta ɗaga fitilar.
A ƙarshen kogon akwai wata inuwa.
Ba ta motsa.
Sani ya ɗauki mataki gaba.
SANI:
“Wa ke nan?”
Inuwar ta ɗaga kanta.
Sai wani mutum ya fito daga duhun.
Amina ta gane shi.
Jabir ya daskare.
Sani ya ɗaga wuka.
Mahaifin Jabir ya furta:
“Kabir…”
Kabir ya yi murmushi.
KABIR:
“Na ce muku za mu sake haɗuwa.”
Amma wannan karon Kabir bai zo shi kaɗai ba.
A bayansa akwai Baba Gandu.
Amina ta kasa magana.
Baba Gandu ya kalle ta.
Ba ya ɗauke da fushin da ta saba gani.
A'a.
A idanunsa akwai baƙin ciki.
Sai Amina ta ce:
AMINA:
“Baba…”
Baba Gandu bai amsa ba.
Kabir ya ce a hankali:
“Yanzu za ki ji gaskiyar da ba wanda ya taɓa gaya miki.”
Ya kalli Baba Gandu.
KABIR:
“Ka gaya mata.”
Baba Gandu ya ɗaga kansa.
Sai ya ce:
“Amina… mahaifinki bai kawo ki ƙauye domin ya cece ki ba.”
Amina ta daskare.
Baba Gandu ya ƙara:
“Ya kawo ki ne domin ya ɓoye abin da yake cikin ki.”
Amina ta kalli kanta.
AMINA:
“Me yake cikin ni?”
Baba Gandu ya yi shiru na dogon lokaci.
Sai ya ce:
“Abin da Masu Gadawa s**a yi shekaru dubu suna karewa.”
Kabir ya yi murmushi.
KABIR:
“Yanzu kin fara fahimta.”
Amina ta kalli Baba Gandu.
AMINA:
“Me nake da shi?”
Baba Gandu ya amsa da murya mai rauni:
“Mabuɗin.”
Amina ta tambaya:
“Mabuɗin me?”
Baba Gandu ya kalli Kabir.
Sai ya ce:
“Mabuɗin da zai iya buɗe zuciyar dajin.”
#
