26/05/2026
ရန်ငြိမ်းရာမြေ
*************
ဆူညံလှုပ်ခတ်နေသော ဤလူ့လောကအလယ်တွင် မိမိကိုအငြိုးထားသူအား အငြိုးတရားဖြင့် တုံ့ပြန်ခြင်းသည် -
ဓားကို ဓားဖြင့်နှက်၍ မီးကို မီးဖြင့်ငြှိမ်းသကဲ့သို့သာ ဖြစ်၏။
ဒေါသလှိုင်းတံပိုးတို့ ရိုက်ခတ်နေသရွေ့၊ ရန်ငြိုးအာဃာတတို့ဖြင့် အပြန်အလှန် တုံ့မူနေသရွေ့ မည်သည့်ခေတ်၊ မည်သည့်အခါ၌မျှ ရန်မီးတို့သည် ချုပ်ငြိမ်းသွားလိမ့်မည်
မဟုတ်ပေ။
အမှန်စင်စစ်... ပူလောင်လှသော ရန်မီးကို ငြိမ်းအေးစေနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ဆေးမြစ်မှာ "မေတ္တာနှင့် သည်းခံခွင့်လွှတ်ခြင်း" သာ ဖြစ်၏။
ရန်ကို ရန်ဖြင့်မတုံ့ဘဲ အကြင်နာတရားဖြင့်သာ ချေဖျက်နိုင်ခြင်းဟူသည် ယနေ့မှ ပေါ်ပေါက်လာသော အယူအဆမဟုတ်၊ သဘာဝတရား၏ အစဉ်အမြဲ မှန်ကန်နေသော ရှေးဟောင်းစဉ်လာ ဓမ္မတာအမှန်တရားကြီးပင် ဖြစ်တော့သည်။
န ဟိ ဝေရေန ဝေရာနိ, သမ္မန္တီဓ ကုဒါစနံ၊
အဝေရေန စ သမ္မန္တိ, ဧသ ဓမ္မော သနန္တနော။
(ဓမ္မပဒ)
ခိုက်ရန်တို့၏ နိဂုံး
****************
ငါတို့သည် အချိန်မရွေး သေမင်း၏ လက်တွင်းသို့ သက်ဆင်းကြရမည့် သေမျိုးများဖြစ်ကြသည်ကို သတိမမူမိဘဲ၊
မိုက်မဲခြင်းအမှောင်ဖုံးနေသူတို့သည် ဤတိုတောင်းလှသော သက်တမ်းအတွင်း ခိုက်ရန်ဒေါသပွားကာ အချိန်တို့ကို ဖြုန်းတီးနေကြကုန်၏။
၎င်းတို့သည် သေခြင်းတရားကို မမြင်နိုင်ကြသဖြင့် အချင်းချင်း ရန်လိုခြင်း၊ ငြင်းခုံခြင်းတို့ဖြင့် သံသရာကို အပူလှိုင်းရိုက်ခတ်စေကြသည်။
သို့သော်လည်း... ဘဝ၏အမှန်တရားကို လိမ္မာသိမြင်ကြကုန်သော ပညာရှိတို့သည်ကား "ငါတို့အားလုံးသည် သေမင်း၏ ထံပါးသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းနေကြရသူများသာ ဖြစ်သည်" ဟူသော ဘဝနိဂုံးကို နှလုံးသွင်းမိကြ၏။
"ငါတို့အားလုံးသည် ခဏတာဆုံတွေ့ကြသူများသာ ဖြစ်ပြီး မကြာမီ သေမင်းထံ သွားကြရမည်"
ဟူသော အသိတရားသည် ၎င်းတို့၏နှလုံးသားတွင် ကိန်းအောင်းသွားသောအခါ၊ ထိုသူတို့၏ ရင်ထဲ၌ အာဃာတများ အရည်ပျော်ကျသွားပြီး -
စိမ်းကားမှုနှင့် ခိုက်ရန်ဒေါသဟူသမျှသည် ဆီးနှင်းမြူပမာ အလိုအလျောက် ငြိမ်းအေးချုပ်ပျောက်သွားကြရလေတော့သတည်း။
ပရေ စ န ဝိဇာနန္တိ, မယမေတ္ထ ယမာမသေ၊
ယေ စ တတ္ထ ဝိဇာနန္တိ, တတော သမ္မန္တိ မေဓဂါ။
(ဓမ္မပဒ)
ဦးဇယ
သစ္စာပါရမီ
၂၇-၀၅-၂၆
