04/02/2014
“ခ်င္းကေလး ဖေ၀း”
February 4, 2014 at 1:38am
“ရခိုင္ရိုးမေတာင္တန္းနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ႔ ခ်င္းေတာင္တန္း၊ ကုလားတန္ျမစ္ မဏိပူရျမစ္ စီးဆင္းေန။ ေျမနီလမ္းေလး မႈန္၀ါး၀ါး ကားေလးစီးရင္ ဖုံထလာ၊ ဒါဟာလည္း ခ်င္းျပည္ရဲ႕ အလွတစ္ခုပါ။”
နားေထာင္လို႔ေတာ႔ ေကာင္းသားပဲ။ ၾကည့္လို႔လည္း ေကာင္းပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ရိုက္ရင္ေတာင္ ဓါတ္ပုံဆု ရတဲ႔ေနရာ။ လွပါတယ္ဆိုမွ သိဂၤါရကလည္းဆန္လိုက္တာ။ သဘာ၀အတိုင္းရွိေနတဲ႔ ေရကန္ႀကီးကေတာင္ အသည္းပုံရွိသတဲ႔။ ေခါင္ရည္ေသာက္လို႔ ႏြားေနာက္သားကင္နဲ႔ျမည္း၊ ဆာဗူးတီးဟင္းခ်ဳိပူပူေလးနဲ႔ ဆိုတာကေတာ႔ ေရာက္ဖူးသူေတြ လြမ္းသေလလို႔ ေျပာၾကတာေပါ႔။ ခ်င္းျပည္နယ္က ထြက္သမွ်ထဲမွာ အႀကိဳက္ဆုံးကို ေျပာပါဆိုရင္ေတာ႔ ဆုန္သင္းပါရ္ နဲ႔ သက္မြန္ျမင္႔ လို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ သူတို႔ ခ်င္းအဆိုေတာ္ကေလး အသံနဲ႔ ဆိုရင္ “အိုးမိုင္ေဂါ႔ဒ္။ တိတ္ေရွာဒယ္။ တိတ္လွဒယ္။ ေအာရဲ..။” ေပါ႔။ နည္းနည္းေတာင္ အက္ဒီရွင္ ေအာက္ေနၿပီ။ ေရေျမသဘာ၀ ရာသီဥတုကေတာ႔ ကိုယ္ေရာက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဘူတန္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္တူပါသတဲ႔။ ေလာက္ကိုင္မွာ ဆုံဖူးတဲ႔ ကေလးဆရာ၀န္ကေတာ႔ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး အုန္းဆီကို ၾကြတ္ၾကြတ္အိပ္နဲ႔ ထည့္ထားႏိုင္တဲ႔အရပ္တဲ႔။ အုန္းဆီေတာင္ မေပ်ာ္ႏိုင္ဘူး။ အဲသည္အုန္းဆီလိမ္းတဲ႔ ဆရာ၀န္ဆို စဥ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ႔။
ေပ်ာ္ခ်င္ေပ်ာ္ မေပ်ာ္ခ်င္ေန။ ခ်င္းျပည္ဆိုတာႀကီးက ကိုယ္တို႔ဆရာ၀န္ေတြအၾကားမွာေတာ႔
ေတာ္ေတာ္ကို ေရပန္းစားတဲ႔ ေနရာႀကီးပါ။ “တစ္ႏွစ္ေနရင္ လိုခ်င္တဲ႔ေနရာ ေတာင္းပါ။ ေပးပါ႔မယ္။” ဆိုတဲ႔ ကတိႀကီးနဲ႔ “သမီးရယ္။ သြားလိုက္ပါ သမီးရယ္။ ဖလမ္း၊ ဟားခါး၊ မတူပီ၊ ကေလး၊ မင္းတပ္ ႀကိဳက္ရာ ေရြး ေဟး ေဟ ေဟ ေဟး။” ဆို ေခၽြးသိပ္လႊတ္ရတဲ႔ေနရာဗ်။ အစစ္အေဆး အေမးအျမန္းထိထားတဲ႔သူေတြကိုလည္း မဲဇာေတာင္ေျခ ရတုေလးဘာေလး သြားေရးခ်ည္ဦးဆို လႊတ္တဲ႔ေနရာလည္း ျဖစ္တယ္။ မေကာင္းေက်ာင္းပို႔လုပ္စရာ အမႈိက္ပုံႀကီးလို႔ေတာ႔ မထင္ပါနဲ႔။ နိုင္ငံျခားမွာ စာေမးပြဲသြားေျဖရင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကိုေတာင္ မသိေတာ႔သူ၊ ျပန္လာမယ္ဆိုတာ မသိေတာ႔သူေတြ အလုပ္ထဲျပန္၀င္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ “ေမာင္ရင္ေလးတို႔ တတ္လာတဲ႔ပညာကေလးေတြကို အေနာက္နိုင္ငံနဲ႔ ရာသီဥတုတူတဲ႔ ဟိုးေတာင္ေပၚရိုးဆီမွာ ဂူေအာင္းသိုင္းက်င္႔လိုက္ေခ်ပါဦး။” လို႔ လည္း ေစလိုရာေစတတ္ေသးတယ္။ ဟဲ ဟဲ။ ေမာင္စံဖားတို႔လို အစိုးရခြင္႔ျပဳခ်က္နဲ႔ တိုင္းတပါးတာ၀န္ထမ္းရာက ျပန္လာသူေတြကိုလည္းပဲ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေရႊျပည္ႀကီးနဲ႔ အသားမက်မွာစိုးလို႔ ၀မ္းမင္းအပ္လုပ္ေပးတဲ႔ေနရာဆိုလည္း မမွားဘူး။
အဲသလိုမွ လက္ညွဳိးထိုးစရာ အေၾကာင္းခ်င္းရာတစ္ခုခုရွာၿပီး ေခါင္းစဥ္မတပ္ေပးနိုင္ရင္ အလႊတ္ခံရတဲ႔သူက ေစညႊန္သူႀကီးမ်ားကို သားခ်င္း သမီးခ်င္းမွ မစာမနာ၊ အၾကံပက္စက္ စေကာေလာက္မွ ေစာက္မနက္ရန္ေကာ႔ လို႔ လက္ညွဳိးေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး ရန္စကားဆိုတဲ႔အခါ မေျပးေသာ္ကန္ရာရွိ အားနာေနရမွာကိုးဗ်။ အလကားေနရင္း ခ်င္းျပည္သြားေနပါရေစ လို႔ ေဗာ္လံတီယာလုပ္မယ္႔သူဆိုတာ စာေပဆုရတဲ႔ ၀တၳဳစာအုပ္ထဲမွာပဲ ရွိမယ္။ တကယ္တမ္းက် အဲသည္စာေရးဆရာေတာင္ သြားဖူးသလား ေမးၾကည့္ပါဦး။ အမယ္။ ကိုယ္လည္းပဲ မသြားဖူးတဲ႔သူခ်င္း အတူတူ တစ္မူးပိုရွဴစရာအေၾကာင္း ရွိလို႔လား။ ဘယ္သူမွ မသြားခ်င္လိုက္သမွ ခ်င္းျပည္ေပါက္ဆရာ၀န္စစ္စစ္ႀကီးေတြေတာင္ ဘယ္လိုမွ ေခ်ာ႔ေမာ႔လႊတ္လို႔မရတဲ႔ေျမ။ ဘာျဖစ္လို႔ မသြားခ်င္ရသလဲဆိုတာေတာ႔ မေတြးပဲ ေမာင္ေပါက္က်ဳိင္းေခတ္က အပ်ဳိစင္ကေလးေတြ ငွက္စာေဆာ္သလို အလွည့္က် ကံဆိုးသူေမာင္ရွင္မယ္ရွင္ကေလးေတြခ်ည့္ပဲ ေရြးလႊတ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။ အခုေတာ႔ ေတာ္ေသးတာေပါ႔ေလ။ လစာႏွစ္ဆရတဲ႔ ခက္ခဲေဒသထဲမွာ ပါသြားေတာ႔ အရင္ကထက္စာရင္ အမ်ားႀကီး ေျဖသာသြားၿပီ။
မသြားခ်င္ရတဲ႔ အေၾကာင္းရင္းကေတာ႔ စား၀တ္ေနေရး၊ သြားေရးလာေရးက အဓိကပါပဲ။ ကမာၻမွာ ဖြံၿဖဳိးတိုးတက္မႈ အနည္းဆုံးနိုင္ငံထဲမွာ ပါတဲ႔ ျမန္မာနိုင္ငံထဲမွာေတာင္မွ ခ်င္းျပည္နယ္ဆိုတာ ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္မႈ အနည္းဆုံး ျပည္နယ္တစ္ခုပဲ။ သူ႔အေနာက္မွာ ဘာမွ မရွိေတာ႔ဘူး။ သဘာ၀ သယံဇာတ ဘာဆိုဘာမွမထြက္ဘူး။ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ကုန္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္းလည္း ဘာမွမရွိဘူး။ သူ႔ဆီမွာ ရွိတာဆိုလို႔ လူေတြပဲ ရွိတယ္။ ရိုးသား ဆင္းရဲၿပီး ပညာမတတ္တဲ႔သူေတြ။ ခိုင္းရင္ ခိုင္းတာတစ္ခုကလြဲၿပီး မစဥ္းစားတတ္တဲ႔သူေတြ။ အရည္အခ်င္းအေနနဲ႔ ေျပာရင္ေတာ႔ သူတို႔လိုခ်င္တဲ႔ အမိန္႔နာခံမႈ အရည္အေသြး၊ အပင္ပန္းအဆင္းရဲ ခံနိုင္မႈ အရည္အေသြး အျပည့္အ၀ရွိတဲ႔သူေတြ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ျမန္မာ႔တပ္မေတာ္ႀကီး ဖြဲ႔စည္းစဥ္ကတည္းက ခ်င္းေသနတ္ကိုင္တပ္ရင္းဆိုတာ အင္မတန္ ယုံၾကည္အားထားရေသာ၊ ရန္ပုံခြင္းတပ္မေတာ္၊ လက္သုံးေတာ္တပ္ရင္းတပ္ခြဲ။ သတၱိ ဗ်တၱိက်ျပန္ေတာ႔ ကၽြမ္းဘိစ္တို႔ ဗိုလ္ဆြန္ပက္တို႔ သားေျမးမ်ား ရွိရာအရပ္ေပါ႔။
အဲသည္ရွိစုုမဲ႔စု လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ကေလးရဲ႕ အသီးအပြင္႔ေတြကို သူတို႔အမိ ခ်င္းျပည္နယ္ႀကီးက တစက္ကေလးမွ မခံစားရပဲ ဖြံ႕ၿဖဳိးၿပီး ျပည္မႀကီးနဲ႔ ျပည္ပနိုင္ငံေတြက ဆြတ္ခ်ဴယူငင္ ပန္ဆင္ခ်ဳိးသုံးလုပ္ေနၾကတဲ႔အေၾကာင္းကို ရိုးလြန္းအလြန္းတဲ႔ ေမာင္မင္းႀကီးသား မယ္မင္းႀကီးမကေလးေတြ သေဘာမေပါက္ၾကေသးတဲ႔အတြက္ တရပ္တေၾကးက ခ်င္းဖေ၀း ခ်င္းမိေ၀းကေလးေတြကို နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ခ်င္းကေလးေတြဟာ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ ႀကီးျပင္းရတဲ႔အတြက္ တစ္ကိုယ္စာ အသက္ရွင္သန္ရပ္တည္ေရးမွာ ၿမဳိ႕သားလူေပၚေၾကာ႔မ်ား လိုက္မမီေအာင္ သက္လုံေကာင္းၾကပါတယ္။ အခါအခြင္႔သင္႔လို႔ ၿမဳိ႕ႀကီးျပႀကီး အေနနီးလာေတာ႔လည္း ခ်က္ျခင္းကို အတုျမင္ အတတ္သင္၊ ယဥ္ပါးကၽြမ္း၀င္လြယ္သားပဲ။ အသားက်သြားတဲ႔အခါက်ေတာ႔ အိမ္ကိုလြမ္းတဲ႔စိတ္ကေလးေတြ သူတို႔ဆီမွာ မရွိၾကဘူး။ ေရၾကည္ၿပီးသား ျမက္ႏုၿပီးသားေနရာကို သူတို႔သားခ်င္းေတြလိုက္ခဲ႔ဖို႔ လွမ္းေခၚၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အတည္မျပဳႏိုင္ေသးတဲ႔ သတင္းစကားမ်ားအရ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ အေျခက်ေနတဲ႔ ခ်င္းေတြဟာ သူတို႔ခ်င္းေတာင္တန္းေပၚမွာ က်န္ရစ္ခဲ႔တဲ႔ ခ်င္းေတြထက္ ပိုမ်ားသတဲ႔။
ေကာင္းတာေပါ႔။ သာဓုပါဗ်ာ။ မုဒိတာ အႀကီးႀကီး ပြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ မ်ဳိးဆက္ ႏွစ္ဆက္သုံးဆက္ေလာက္ဆိုရင္ သူတို႔တေတြ ခ်င္းျဖစ္ခဲ႔တယ္ဆိုတာ ပုံျပင္ကေလး ျဖစ္သြားလိမ္႔မယ္။ အေမရိကန္ေတြပဲ ျဖစ္ကုန္မွာ။ ျဖစ္ပေစေလ။ ကမာၻေပၚမွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ရတာေလာက္ အဆင္႔အတန္းျမင္႔တာ၊ ဂရန္းက်တာ ရွိလို႔လား။ ကိုယ္တို႔ ျမန္မာေတြေတာင္ ျဖစ္ခ်င္လြန္းလို႔ ဒီဗီေဖာင္မျဖည့္ဖူးတဲ႔သူဆိုတာ တစ္ေယာက္ေတာင္ မရွိဘူး။ သည္လိုနဲ႔ ကိုယ္႔ေမြးေျမႀကီးကို လမ္းခြဲႏႈတ္ဆက္ ေသခန္းျဖတ္ရမွာ နည္းနည္းေလာက္ စဥ္းစားပါဦးေလ။ သည္ေရသည္ေျမ၊ သည္ျပည္နယ္ႀကီးမွာ ကိုယ္နဲ႔အမ်ဳိးမေတာ္ေပမယ္႔လည္း အႏြယ္တူေသာ လူႏြမ္းပါးကေလးေတြခမ်ာ သူမ်ားအေစာင္႔အေရွာက္ခံၿပီး ေအာက္က်ေနာက္က် ပ်ားရည္တစ္ပုလင္း မႈိတစ္က်င္းအတြက္ အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး ၀မ္းစာရွာေနရတာ ျမင္ရက္ၾကားရက္လို႔လား။ ေတာင္ဇလပ္ပန္း နီနီကေလးေတြေတြ႔ရင္၊ ရီေမွာင္ေမွာင္ ေတာင္ခိုးကေလးေတြကို ျမင္ရင္၊ ငယ္ငယ္က က်င္လည္ခဲ႔ဖူးေသာ ေနရာကေလးေတြကို ျပန္သတိမရမိဘူးလား။
ကိုယ္နဲ႔ဆုံဖူးတဲ႔ ခ်င္းဆရာ၀န္ကေလးကေတာ႔ သူ႔ျပည္နယ္ကို ျပန္မသြားဘူးလား လို႔ ေမးတဲ႔အခါ “ခ်င္းလည္း တိုးတက္ခ်င္လို႔ ရန္ကုန္တက္လာတာပဲေ၀႔။” လို႔ စိတ္ထဲရွိတဲ႔အတိုင္း ဘြင္းဘြင္းေျဖပါတယ္။ သူ႔စကား မမွားပါဘူး။ တစ္သက္လုံး မီးမရွိ၊ ေရမရွိ၊ ေျခက်င္ေလွ်ာက္၊ ထမေျခာက္စားတဲ႔ဘ၀မွာ ေနလာခဲ႔ၿပီးၿပီ။ ေရသာတစ္လွည့္လည္း ေနခ်င္ေသးတာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ က်န္ရစ္ခဲ႔တဲ႔ ခ်င္းျပည္နယ္ႀကီးကို ဘယ္သူေတြ တာ၀န္ယူၾကမွာလဲ။ ျပည္မအစိုးရမွာ တာ၀န္ရွိတယ္ေလ။ သူပဲ တာ၀န္ယူရမွာေပါ႔တဲ႔။ စိတ္ခ်လက္ခ် မ်က္နွာလႊဲ ခဲပစ္ရွိလိုက္ေလ။
ခ်င္းျပည္နယ္ဟာ ပထ၀ီအေနအထားအရေရာ၊ ရာသီဥတု သဘာ၀ေပါက္ပင္၊ အစစအရာရာ ဘူတန္နဲ႔ အတူတူေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ အက်ယ္အ၀န္းပါ မတိမ္းမယိမ္း။ ဒါေပမယ္႔ ဘူတန္လူမ်ဳိးေတြက ခ်င္းလူမ်ဳိးေတြထက္ေတာင္မကဘူး။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြထက္ေတာင္ ဆယ္ျပန္သာတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာလဲဆိုေတာ႔ သူတို႔အစိုးရက သူတို႔ျပည္သူျပည္သားေတြကို ေစာင္႔ေရွာက္တဲ႔ေနရာမွာ။ နိုင္ငံတ၀ွမ္း ကတၱရာလမ္းရွိတယ္။ အခမဲ႔ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးစံနစ္ရွိတယ္။ ေရ မီး ဖုန္း အင္တာနက္က တိုက္နယ္ေဆးရုံအထိေရာက္တယ္။ က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာအစိုးရ ျမန္မာေတြကိုေတာင္ အဲလိုေစာင္႔ေရွာက္ မထားႏိုင္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ ခ်င္းေတြဆို ေ၀းေရာ။ ဒါႀကီးမ်ား စိတ္ခ်လက္ခ် ပုံအပ္မလို႔လား။
သူမ်ားအကူအညီဆိုတာ ခဏတျဖဳတ္သာ ေကာင္းတယ္။ ေရရွည္မွီခိုေနရင္ သူမ်ားေစတနာ ပါးလ်ားလာတာထက္ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးေတြ ညံ့ကုန္တာက လူညြန္႔တုံးေစတယ္။ လဲေနသူထူေပးတာေတာ႔ ဟုတ္တယ္။ ထၿပီးရင္ေတာ႔ ကိုယ္႔လမ္းကိုယ္ ဆက္ေလွ်ာက္မွ ျဖစ္မယ္။ ခ်င္းျပည္နယ္ႀကီးတိုးတက္ေရးအတြက္ ဧည့္သြားဧည့္လာ ျမန္မာ၀န္ထမ္းေတြကို အားမကိုးနဲ႔။ သူတို႔က ခဏလာၿပီး သူတို႔စား၀တ္ေနေရး အရင္ သူတို႔ေျဖရွင္းတာ။ ကိုယ္ေတြမွာ မရွိမဲ႔ရွိမဲ႔နဲ႔ ဧည့္ခံစားရိတ္ေတြ လုံးပါးပါးတယ္။ သာလာယံဇရပ္ကို ဘယ္ခရီးသြားမွ ေဆးမသုတ္ဘူး။ ကိုယ္႔ထဲကိုယ္႔ဟာ ကိုယ္႔ျပည္နယ္က ပညာတတ္ေတြ ကိုယ္႔ျပည္နယ္အတြက္ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္မွ ေရရွည္တည္တံ႔မယ္႔ ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္မႈကို ရႏိုင္တယ္။ အဲဒါ ျမန္မာျပည္ႀကီးတစ္ခုလုံးအတြက္လည္း တသေဘာတည္းပဲ။
သူမ်ားအားကိုးနဲ႔ လူငယ္လူရြယ္ေတြ ေလ႔က်င္႔ပ်ဳိးေထာင္ၿပီး အဲသည္လူငယ္လူရြယ္ေတြက ကိုယ္႔ဆီျပန္မလာပဲ သူမ်ားကိုပဲ ဆက္အလုပ္အေကၽြးျပဳၾကတဲ႔အခါ ကိုယ္႔ဆီက ရွားရွားပါးပါး အသီးအပြင္႔ကေလးေတြ အညြန္႔ခူးခံရသလိုျဖစ္တယ္။ ဘရိန္းဒရိန္းေတြ ဘာေတြနဲ႔ လူၾကားေကာင္းေအာင္ ေလွ်ာက္မေအာ္ခ်င္ပါဘူး။ ပညာတတ္ လူခၽြန္လူမြန္ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ အခ်ိန္၊ ေငြေၾကး၊ လုပ္အား၊ အမ်ားႀကီး ရင္းႏွီးျမွဳတ္ႏွံရတယ္။ အေစာင္႔ႀကီးေစာင္႔ၿပီး ဗူးသီးမွ အရီးေတာင္မေတာ္တဲ႔သူေတြ စားဖို႔ျဖစ္တာ မၾကည့္တတ္ မျမင္တတ္ဘူးဆိုရင္ အရမ္းအရမ္းကို အ ေနၿပီလို႔သာ မွတ္လိုက္ပါေတာ႔။ ခ်င္းလူငယ္ကေလးေတြ ခ်င္းျပည္ျပန္မလာသေရြ႕ေတာ႔ ခ်င္းျပည္နယ္ႀကီးတိုးတက္ေရးဆိုတာ ဓူ၀ံၾကယ္စင္ ျမင္ေနလည္း ေ၀းပဲ။ မယုံမရွိနဲ႔။
ခ်င္းျပည္နယ္လို႔သာ ေျပာရတယ္။ အဲသည္ခ်င္းျပည္နယ္ထဲမွာေနၾကတာ ခ်င္းေတြခ်ည့္ပဲ မဟုတ္ဘူး။ ေျမာက္ဘက္မွာဆို နာဂေတြရွိတယ္။ ေတာင္ဘက္ဆင္းလာရင္ ၿမဳိ၊ ခမီ၊ သက္၊ ဇိုမီး၊ ဒိုင္းနက္ဆိုတဲ႔ လူမ်ဳိးစုေသးေသးေလးေတြ ရွိတယ္။ ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးတဲ႔သူေတြ အမ်ားႀကီး။ စစ္ေတြက ျပတိုက္ထဲမွာပဲ အရုပ္အျဖစ္ေတြ႔ရေတာ႔တယ္။ အျပင္မွာ မရွိသေလာက္ရွားေနၿပီ။ မ်ဳိးတုံးေပ်ာက္ကြယ္ရန္ အႏၱရာယ္ရွိေသာ လို႔ နာမ၀ိေသသနတပ္ထားရတဲ႔သူေတြေပါ႔။ ကိုယ္ေတြ သိထားတဲ႔ ခ်င္းဆိုတာ ခ်င္းပဲေပါ႔ လို႔ ေျပာရတာေတာင္ တကယ္ေတာ႔ မမွန္ဘူး။ ခ်င္းအမ်ဳိးကြဲေပါင္း မ်ားစြာရွိတယ္။ ဟိုဘက္ရြာကခ်င္း နဲ႔ သည္ဘက္ရြာကခ်င္းေတာင္ ဘာသာစကားခ်င္း မတူဘူး။ စကားျပန္နဲ႔ ေျပာရတယ္။ ကိုယ္ေတြ႔။
အဲဒီလို တစ္စုစီ တစ္ဖြဲ႔စီျဖစ္ေနတဲ႔ ခ်င္းျပည္နယ္ကေလးကို သာသနာျပဳအဖြဲ႔မ်ားစြာ ေရာက္လာေတာ႔ ပိုၿပီး ကြဲျပားလာတယ္။ ဘကေက်ာင္းေတြ ရွိတဲ႔ေနရာမွာ ရွိတယ္။ မစ္ရွင္စကူးေတြ တက္တဲ႔သူကတက္တယ္။ ခ်င္းကက္သလစ္အသင္းေတာ္၊ ခ်င္းႏွစ္ျခင္း အသင္းေတာ္၊ သတၱမေန႔အသင္းေတာ္၊ ဧ၀ံေဂလိအသင္းေတာ္၊ ဘယ္ႏွစ္မ်ဳိး ၾကားဖူးသလဲ ေျပာ။ ခ်င္းျပည္နယ္မွာ အကုန္ရွိတယ္။ ဘုရားသခင္ေတြ အမ်ားႀကီး ၀ိုင္းေစာင္႔ေရွာက္ေသာ္ျငားလည္း၊ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားေလးေတြဘ၀က သည့္ထက္သည္ ထူးၿပီး တိုးတက္မလာေသးဘူး။ ျပည္ေတာ္မျပန္ႏိုင္တဲ႔ ခ်င္းမေယာကၤ်ားေလးေတြကို မရရေအာင္ ျပန္ေခၚႏိုင္မွ ျဖစ္လိမ္႔မယ္။ အထူးသျဖင္႔ေတာ႔ ၂၀၁၅ အမီေလ။ ကိုယ္႔ျပည္နယ္ကိုယ္ ျပန္စီမံအုပ္ခ်ဳပ္နိုင္ဖို႔ ျပန္လာေစခ်င္တာ။ ကိုယ္ျပန္မလာလို႔ သူမ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ရင္ ကိုယ္လိုခ်င္တာေတြ ရႏိုင္ဖို႔ ခဲယဥ္းတယ္။ မယုံရင္ ေရသန္႔ကေလးလိုခ်င္ပါတယ္ တစ္ခြန္းေလာက္ ထြက္ၾကည့္။
လက္ရွိမွာ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ႔ျပသနာကေတာ႔ ခ်င္းျပည္နယ္မွာ အနာဂတ္ မရွိေတာ႔ဘူး။ ဘယ္ရြာကိုသြားသြား သြက္သြက္လက္လက္ လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္တဲ႔ လူငယ္လူရြယ္ကေလးေတြ မေတြ႕ရသေလာက္ပဲ။ လူမမယ္ကေလးေတြ သက္ၾကားအိုႀကီးေတြနဲ႔ ရြာတည္ထားရတယ္။ တစ္ျပည္လုံးအတိုင္းအတာနဲ႔ ျဖစ္ေနတဲ႔ လူသားအရင္းအျမစ္ေရႊ႕ေျပာင္းမႈႀကီး လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ၾကေပမယ္႔ နဂိုကတည္းက ခ်ဳိ႕တဲ႔တဲ႔ ခ်င္းျပည္နယ္မွာ ရွင္နည္းရာ အဂၢလူထြက္တာကို ဘာနဲ႔မွ ကုစားလို႔မရဘူး။ ထြက္တဲ႔လူကို အျပစ္တင္လို႔မရဘူး။ အဲသည္မွာေနရင္ ေျပာင္းထမင္းေတာင္ နပ္မမွန္လို႔။ မနက္ျဖန္ဆိုတာ သည္ကေန႔ကို ေက်ာ္သြားႏိုင္မွ ေတြ႔ရမယ္႔ အရာေလ။
ဆင္စခန္းမွာေနတဲ႔ကေလးေတြဟာ ဆယ္ႏွစ္သားေလာက္ဆို ဆင္တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ခါတည္းတြဲၿပီး အိုးစားဘက္ထားရတယ္။ စာမသင္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ လူေနမေကာင္းရင္ ေဆးမကုနဲ႔။ လူ႔အသက္က ဆင္႔အသက္ေလာက္ အဖိုးတန္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဆင္သာ ေနေကာင္းေအာင္ ဂရုစိုက္။ အဲဒါ တစ္အိမ္လုံးရဲ႕ ထမင္းအိုး။ တစ္ေကာင္တစ္ေကာင္ ကားတစ္စီးစာေလာက္ တန္ေၾကးရွိတယ္။ တစ္မ်ဳိးလုံး ကၽြန္ခံဆပ္ေတာင္ မေက်ဘူး။ လူရွိတဲ႔ေနရာမွာ ဆင္ထိန္းၿပီး ေနထိုင္စားေသာက္ရတာ မဟုတ္ဘုူး။ ဆင္ရွိတဲ႔ေနရာကို တစ္မိသားစုလုံး တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနၾကထိုင္ၾကရတာ။ ဘယ္စာသင္ေက်ာင္းက လိုက္ႏိုင္မွာမို႔တုန္း။ လူမမယ္ဘ၀ကတည္းက ဆင္ေပါက္ကေလးနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေအာင္ သင္တဲ႔ေနရာမွာ အတန္းပညာေတြ အားလုံးက ကၽြဲပါးေစာင္းတီး အသုံးမ၀င္ ျဖစ္ေနတာေပါ႔။ အမ္းမွာေနတုန္းက ေတာထဲမွာ ဆင္နင္းလို႔၊ သစ္လုံးပိလို႔၊ ေရာက္လာတဲ႔ လူနာေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ခ်င္းေတြခ်ည့္ပဲ။ ရခိုင္ေတြ ဆင္းရဲတယ္ဆိုတာ သူတို႔ေတြ အိပ္ေနသေလာက္ရွိတယ္။
ဇာတ္နာေအာင္ မေျပာပါဘူးေနာ္။ ခ်င္းအေၾကာင္း ခ်င္းေတြကိုယ္တိုင္ အသိဆုံး ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ သူတို႔တေတြကို ကူညီကယ္မ ေစာင္႔ေရွာက္ဖို႔အတြက္ ေသြးခ်င္းသားရင္းေတြကို အမွန္တကယ္ လိုအပ္ေနပါတယ္။ ဥစၥာရင္လို ဥစၥာရင္ခဲ မဟုတ္လား။ NLD လည္း မေမွ်ာ္နဲ႔။ ျပည္ခိုင္ၿဖဳိးလည္း မတနဲ႔။ ကိုယ္ခ်င္းကိုယ္ခ်င္း ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းသာ စိတ္ခ်လက္ခ် အားကိုးရမွာ။ ႏြံထဲမွာ ၾကာေပါက္သလို ကိုယ္႔ထဲကိုယ္႔ဟာ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ ထြန္းေပါက္လာဖို႔ ဘယ္ေလာက္ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ႀကိဳးစားရသလဲ ကိုယ္႔ဘာသာ အသိဆုံးပဲ။ သီးခ်ိန္တန္ ပြင္႔ခ်ိန္တန္ေတာ႔မွ အပ်ဳိ႕စႏၵကူး ပန္းဦးပန္မယ္႔သူေတြဆီမွာ အလုပ္အေကၽြးျပဳေနရတာ သူတို႔ဘ၀အတြက္ေတာ႔ ေကာင္းတာေပါ႔။ ကိုယ္႔ျပည္နယ္ႀကီးအတြက္ မေကာင္းဘူး။ ေနာင္က်ရင္ တျခား မ်ဳိးႏြယ္စုကေလးေတြလိုပဲ ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ စိုးရတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔ အတိုင္းအတာတစ္ခုေရာက္ရင္ေတာ႔ အိမ္ကိုျပန္ခဲ႔ေတာ႔ လို႔ မ်ဳိးႀကီးသီခ်င္းနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္တယ္ေနာ္။
