https://www.facebook.com/243473458856385/

Biblical Thinking - බයිබලානුකූල චින්තනය

Home
Sri Lanka
Hambantota
Biblical Thinking - බයිබලානුකූල චින්තනය

"ස්වාමීන්වහන්සේට විරුද්ධව ප්‍රඥාවක්වත් නුවණක්වත් මන්ත්‍රණයක්වත් නැත." ( හිතෝපදේශ 21:30)

26/08/2026

ජීවිතය යනු සැමවිටම අප සිතන අන්දමටම සිදුවන දෙයක් නොවේ. බලාපොරොත්තු සුන්වීම්, අභියෝග සහ නොසිතන කරදර හමුවේ බොහෝ දෙනෙකුට තමන්ගේ සිතේ ඇති අභ්‍යන්තර සන්සුන්කම සහ සතුට අහිමි වී යයි. නමුත් බයිබලයේ එන පිලිප්පි 4:4 පදය මඟින් අපට පෙන්වා දෙන්නේ ඕනෑම දුෂ්කරතාවයක් මැද වුවද පවත්වා ගත හැකි ගැඹුරු අභ්‍යන්තර ප්‍රීතියක් පිළිබඳවයි.

මෙම පදයේ ඇති විශේෂම කාරණය වන්නේ මෙය ලියූ පාවුළු අපොස්තුළුතුමා ඒ වන විටත් ජේසුස් වහන්සේගේ ශුභාරංචිය නිර්භයව දේශනා කිරීම නිසා අත්අඩංගුවට පත්ව, රෝමයේ සිරගත කරනු ලැබ සිටීමයි. එතුමාගේ බාහිර පරිසරය අතිශයින්ම පීඩාකාරී වූ අතර අනාගතයේදී තමන්ට කුමක් සිදුවේදැයි විශාල අවිනිශ්චිතතාවයක් පැවතිණි. නමුත්, බාහිර පරිසරයේ ඇති කරදරවලට තම අභ්‍යන්තර ප්‍රීතිය යටපත් කිරීමට ඔහු ඉඩ දුන්නේ නැත.

"සතුට" සහ "ප්‍රීතිය" අතර වෙනස

අප සාමාන්‍යයෙන් කතා කරන "සතුට" (Happiness) යනු අපට ලාභයක්, ප්‍රශංසාවක් හෝ ජයග්‍රහණයක් ලැබුණු විට මතුවන තාවකාලික හැඟීමකි. එය බාහිර සිදුවීම් මත යැපේ.

නමුත් මෙම පදයෙන් අවධාරණය කරන "ප්‍රීතිය" (Joy) යනු බාහිර පරිසරයේ සිදුවන දේ මත නොව, දෙවියන් වහන්සේ සමඟ ඇති ස්ථාවර සම්බන්ධතාවය සහ උන්වහන්සේගේ වෙනස් නොවන ප්‍රේමය මත පදනම් වූවකි. ලෝකයේ සියලු දේ වෙනස් වුවද දෙවියන් වහන්සේගේ විශ්වාසවන්තකම වෙනස් නොවන බැවින්, ඒ මත පදනම් වන ප්‍රීතියද කිසිදා නැති වී යන්නේ නැත.

ප්‍රීතිය යනු අප ගන්නා "තීරණයකි"

පාවුළුතුමා "ප්‍රීති වන්නැයි" ලෙස දෙපාරක්ම අවධාරණය කරන්නේ ප්‍රීති වීම යනු හුදෙක් සිතට එන හැඟීමක් පමණක් නොව, අප දැනුවත්වම (අරමුණක් සහිතව) ගන්නා තීරණයක් වන බැවිනි. ඍණාත්මක වටපිටාවක වුවද, අපගේ අවධානය ප්‍රශ්නය දෙසට නොව ප්‍රශ්නයට වඩා විශාල වූ දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙහි යොමු කිරීමට අපට පුළුවන.

ජීවිතයට එකතු කරගත හැකි පාඩම

අපගේ ජීවිතයටද දුක් කරදර පැමිණීම වැළැක්විය නොහැක. නමුත් ඒ කරදර හමුවේ අධෛර්යය නොවී, අපට ලැබී ඇති ආශීර්වාද කෙරෙහි කෘතඥ වෙමින්, පාලනය කළ නොහැකි දේ දෙවියන් වහන්සේට භාර දී සිතේ සහනය පවත්වා ගැනීමට පිලිප්පි 4:4 අපට ආරාධනා කරයි.

12/08/2026

දිව්‍යමය ආලෝකකරණය ( Divine illumination )

04/08/2026

දෛනික ජීවිතයේ ගැටලු සහ දෙවියන්වහන්සේගේ අරමුණ

මිනිස් ජීවිතය යනු සතුට, ජයග්‍රහණ සහ බලාපොරොත්තු පමණක් පවතින එකක් නොවේ. එය ආර්ථික අපහසුතා, අසනීප, පවුල් ප්‍රශ්න, සබඳතා බිඳවැටීම් සහ අනාගතය පිළිබඳ බිය වැනි නොයෙක් අභියෝග මැදින් ගමන් කරන ගමනකි. මෙවැනි අවස්ථාවලදී මිනිසාගේ හදවත තුළ බොහෝ විට නැඟෙන ප්‍රශ්නය නම්, "දෙවියන්වහන්සේ මට ප්‍රේම කරන්නේ නම්, මගේ ජීවිතයේ මෙවැනි ගැටලු ඇති වීමට ඉඩ දෙන්නේ ඇයි?" යන්නයි. මෙම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු සෙවීමේදී, කිතුනු විශ්වාසය අපට පෙන්වා දෙන්නේ ගැටලු පැමිණීම යනු දෙවියන්වහන්සේගේ අනුකම්පාව හෝ පැවැත්ම නොමැති බවට ලකුණක් නොවන බවයි. බොහෝ විට උන්වහන්සේ ගැටලු ඉවත් කිරීමට වඩා, ඒවා තුළින් මිනිසාගේ ජීවිතයේ ගැඹුරු අරමුණක් ඉටු කිරීමට ක්‍රියා කරන සේක.

කිතුනු දේවධර්මයට අනුව, වර්තමාන ලෝකය පවතින්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ මුල් පරිපූර්ණ සැලැස්ම තුළ නොවේ. ආදම් සහ ඒවගේ පාපය හේතුවෙන් මනුෂ්‍යයා සහ මුළු මැවිල්ලම බිඳවැටීමේ තත්ත්වයකට පත් විය (උත්පත්ති 3; රෝම 8:20–22). එම නිසා රෝග, මරණය, අසාධාරණය, ස්වාභාවික විපත් සහ සබඳතා බිඳවැටීම් මෙලොව පුරා පැතිර පවතී. එහෙත් දෙවියන්වහන්සේ මෙම බිඳුණු ලෝකය අතහැර දමා නැත. උන්වහන්සේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුළින් සියලු දේ ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමේ සහ අලුත් කිරීමේ ක්‍රියාවලියෙහි යෙදී සිටින සේක.

බොහෝ විට මිනිසා සිතන්නේ දෙවියන්වහන්සේ සමඟ නිවැරදි සම්බන්ධතාවයක් තිබේ නම්, ජීවිතය පහසු හා සුවපහසු විය යුතු බවයි. නමුත් බයිබලය ඉදිරිපත් කරන්නේ ඊට වඩා වෙනස් දර්ශනයකි. උන්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසය තැබූ බොහෝ උතුම් චරිත අභියෝග සහ පීඩා මැදින් ගමන් කළහ. යෝසෙප් පාවා දෙනු ලැබීය; යෝබ්ට සියල්ල අහිමි විය; දාවිත් පීඩා මැද ජීවත් විය; පාවුල් සිරගත කිරීම් සහ පීඩා අත්වින්දේය. එහෙත් ඒ කිසිදු අවස්ථාවක දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ව අත්හැරියේ නැත. උන්වහන්සේගේ පැමිණීම බොහෝවිට ප්‍රකාශ වූයේ දුක් වේදනා ඉවත් කිරීමෙන් නොව, ඒවා මැද තම සෙනඟ සමඟ සිටීමෙනි.

එබැවින් ජීවිතයේ ගැටලු හමුවේ අප අසන ප්‍රශ්නය වෙනස් විය යුතුය. "දෙවියන්වහන්සේ මේ ගැටලුව ඉවත් නොකරන්නේ ඇයි?" යන්න පමණක් නොව, "මෙම ගැටලුව තුළින් දෙවියන්වහන්සේ මගේ ජීවිතයේ කුමක් ගොඩනඟමින් සිටිනවාද?" යන්න විමසිය යුතුය. දෙවියන්වහන්සේගේ අරමුණ මිනිසාට පහසු ජීවිතයක් ලබා දීම පමණක් නොව, ඔහුව අභ්‍යන්තරයෙන් වෙනස් කර ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ස්වරූපයට පරිවර්තනය කිරීමයි (රෝම 8:29). මෙම ක්‍රියාවලිය දේවධර්මයේ දී "පාරිශුද්ධීකරණය" ( Sanctification ) ලෙස හැඳින්වේ. එය ක්ෂණික සිදුවීමක් නොව, ජීවිතය පුරා සිදුකරන ආත්මික වර්ධන ක්‍රියාවලියකි. දුෂ්කර අත්දැකීම් තුළින් ඉවසීම, නිහතමානිකම, සමාව දීම, අනුකම්පාව සහ දෙවියන්වහන්සේ මත රඳා සිටීම වර්ධනය වේ. යමෙකු පහසු අවස්ථාවලදී තම ශක්තිය ගැන පමණක් විශ්වාස කළද, අසීරු අවස්ථා ඔහුගේ සීමාවන් හඳුනාගෙන දෙවියන්වහන්සේ මත යැපීමට උගන්වයි. පාවුල් ප්‍රකාශ කළ පරිදි, "මම දුර්වල වන විට, එවිට මම බලවත් වෙමි" (2 කොරින්ති 12:10) යන සත්‍යය මෙයින් පැහැදිලි වේ.

මනෝවිද්‍යාත්මකව බලන කල, යම් අභියෝගයකට නිවැරදිව මුහුණ දුන් විට එමඟින් මිනිසාගේ මානසික ශක්තිය (ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව) වර්ධනය වන අතර, කම්පනයකින් පසුව වුවද පුද්ගලයා තුළ ධනාත්මක වෙනසක් සිදුවන බව පෙන්වා දෙයි. එකම අභියෝගයට මුහුණ දෙන පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු වෙනස් ලෙස ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ, ඔවුන් එම සිදුවීම අර්ථකථනය කරන ආකාරයේ වෙනස නිසාය. මනෝවෛද්‍ය වික්ටර් ෆ්‍රෑන්ක්ල් මෙය මනාව පැහැදිලි කරයි. ඔහු පෙන්වා දුන්නේ මිනිසාට සෑම තත්ත්වයක්ම පාලනය කළ නොහැකි වුවද, එම තත්ත්වයට දක්වන ප්‍රතිචාරය තෝරා ගැනීමේ නිදහස ඇති බවයි. මිනිසා දුක් වේදනාව තුළ අර්ථයක් සොයාගත් විට, එම වේදනාව පවා ඔහුගේ ජීවිතයේ පරිවර්තනීය අත්දැකීමක් බවට පත්වේ. මෙය රෝම 5:3–5 සහ යාකොබ් 1:2–4 හි සඳහන්, "පීඩා ඉවසීම උපදවයි; ඉවසීම චරිතය උපදවයි; චරිතය බලාපොරොත්තුව උපදවයි" යන දේව වචනය සමඟ පුදුම සහගත ලෙස සමපාත වේ.

කෙසේ වෙතත්, සෑම ගැටලුවක්ම ස්වයංක්‍රීයව මිනිසා ගොඩනඟන්නේ නැති බව මතක තබා ගත යුතුය. වැරදි ආකාරයෙන් මුහුණ දුන්නොත්, ගැටලු නිසා බිය, කෝපය, අමනාපය සහ බලාපොරොත්තු නැතිවීම ඇති විය හැකිය. එබැවින් ගැටලුවට වඩා වැදගත් වන්නේ, එය හමුවේ අපගේ විශ්වාසය, සිතුවිලි සහ ප්‍රතිචාරයයි. කිතුනු විශ්වාසයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම උදාහරණය යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කුරුසිපත්වීමයි. ලෞකික දෘෂ්ටියෙන් කුරුසිය පරාජයක්, වේදනාවක් සහ අසාධාරණයක් ලෙස පෙනුණි. නමුත් දෙවියන්වහන්සේගේ සැලැස්ම තුළ එය ඉතිහාසයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම ජයග්‍රහණය හා ගැලවීමේ මාර්ගය බවට පත් විය. එයින් පෙන්වන්නේ මිනිසාගේ ජීවිතයේ අඳුරුම අවස්ථාවන්ට පවා දෙවියන්වහන්සේට නව අර්ථයක්, නව බලාපොරොත්තුවක් සහ නව දිශාවක් ලබා දිය හැකි බවයි. එමෙන්ම, උන්වහන්සේ අපගේ දුක් වේදනා දෙස හුදෙක් බලා නොසිටින අතර, ඒවා අත්විඳ අප සමඟ සමවේදනය වන සේක (හෙබ්‍රෙව් 4:15).

දෛනික ජීවිතයේ ගැටලු අපව විනාශ කිරීමට පමණක් පැමිණෙන දේවල් නොවේ. ඒවා තුළින් දෙවියන්වහන්සේ අපගේ විශ්වාසය ගැඹුරු කිරීමට, චරිතය පරිණත කිරීමට සහ උන්වහන්සේගේ උතුම් අරමුණ සඳහා අපව සූදානම් කිරීමට ක්‍රියා කරන සේක. ගැටලු යනු අපගේ ජීවිතයේ අවසාන පරිච්ඡේදය නොවේ. කිතුනු බලාපොරොත්තුව පවතින්නේ දුක් වේදනා මැද පවා දෙවියන්වහන්සේ ක්‍රියා කරන බව ය.එබැවින්, කිතුනුවාගේ බලාපොරොත්තුව ගැටලු නොමැති ජීවිතයක් නොව, ගැටලු මැද දෙවියන්වහන්සේ සමඟ ගමන් කරන ජීවිතයක් බව අපි තදින් විශ්වාස කරමු.

මේ පිළිබඳව තවදුරටත් දැනගැනීමට අවශ්‍යය නම් පහත සඳහන් ලිපිය කියවන්න

https://www.facebook.com/share/p/14owBNDgQ5n/

30/07/2026

දෙවියන් වහන්සේ සර්වබලධාරී නම්, යහපත් නම්, ලෝකය තුළ ඇති දුක් වේදනාවන් ඉවත් නොකරන හේතුව කුමක්ද?

සෑම දිනකම ලෝකය හමුවේ දිගහැරෙන්නේ වේදනාකාරී පුවත්ය. එක් තැනක භූමිකම්පාවක් නගරයක් සුන්බුන් බවට පත් කරයි. තවත් තැනක යුද්ධයක් දරුවන්ගේ සිනහව උදුරා ගනී. රෝහල්වල මාරාන්තික රෝග සමඟ සටන් කරන මිනිසුන් සිටින අතර, සමාජයේ අසාධාරණය, දූෂණය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය නිසා දිනපතාම අහිංසක ජීවිත විනාශ වේ. මේ සියල්ල දකින මිනිසාගේ සිත තුළ නැඟෙන ප්‍රශ්නය වන්නේ

"දෙවියන් වහන්සේ සර්වබලධාරී නම්, සර්වඥ නම්, පරම යහපත් නම්, උන් වහන්සේ මේ සියලු දුක් වේදනා ක්ෂණිකව ඉවත් නොකරන්නේ මන්ද?"

මෙය දර්ශනවාදය සහ දේවධර්මය තුළ "අයහපත පිළිබඳ ගැටලුව" (Problem of Evil) ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. මෙය දෙවියන්වහන්සේගේ පැවැත්මට පමණක් නොව, උන්වහන්සේගේ යහපත්කම සහ සර්වබලධාරීභාවයටද අභියෝග කරන ප්‍රශ්නයකි.
කිතුනු දේවධර්මය මෙම ප්‍රශ්නයෙන් පලා නොයයි. ඒ වෙනුවට, සියවස් ගණනාවක් පුරා විවිධ දේවධර්මවේදීන් සහ දාර්ශනිකයන් මෙම ගැටලුව පිළිබඳ ගැඹුරු විග්‍රහයන් ඉදිරිපත් කර ඇත.

අයහපතේ ස්වභාවය

අයහපත ප්‍රධාන වශයෙන් කොටස් දෙකකට බෙදිය හැකිය. පළමුවැන්න, මිනිසාගේ නිදහස් කැමැත්ත වැරදි ලෙස භාවිත කිරීමෙන් ඇතිවන සදාචාරාත්මක අයහපත (Moral Evil) ය. යුද්ධ, මිනීමැරුම්, වංචාව, දූෂණය සහ අසාධාරණය මේවාට අයත් වේ.
දෙවැන්න, මිනිසාගේ සෘජු ක්‍රියාවකින් තොරව සිදුවන ස්වාභාවික අයහපත (Natural Evil) ය. භූමිකම්පා, සුනාමි, ගංවතුර, වසංගත සහ රෝග මෙයට අයත් වේ.මෙම දෙවර්ගය පිළිබඳව විවිධ දේවධර්මවේදීන් විවිධ පැහැදිලි කිරීම් ඉදිරිපත් කර ඇත.

නිදහස් කැමැත්ත සහ ආදරයේ වටිනාකම

ශාන්ත ඔගස්ටින් සහ නූතන ක්‍රිස්තියානි දාර්ශනික ඇල්වින් ප්ලැන්ටින්ගා අවධාරණය කළේ, දෙවියන් වහන්සේ මිනිසා නිර්මාණය කළේ යන්ත්‍රයක් ලෙස නොව, නිදහස් කැමැත්තක් ඇති පුද්ගලයෙකු ලෙස බවයි. සැබෑ ආදරය, කීකරුකම සහ නමස්කාරය ඇති වන්නේ නිදහස් තේරීමක් තිබෙන විට පමණි.ප්ලැන්ටින්ගාගේ Free Will Defense මතයට අනුව, දෙවියන්වහන්සේට නිදහස් කැමැත්ත ඇති මිනිසුන් මැවීමට අවශ්‍ය වූයේ සැබෑ ආදරය සහ සදාචාරාත්මක යහපත ඇති කිරීමටය. නමුත් නිදහස තිබෙන තැන අයහපත තෝරා ගැනීමේ හැකියාවද අනිවාර්යයෙන්ම පවතී. එබැවින් දෙවියන්වහන්සේ සෑම අයහපත් ක්‍රියාවක්ම වැළැක්වුවහොත්, මිනිසාගේ නිදහසද අහෝසි වනු ඇත.

අයහපත යනු යහපතෙහි විකෘති වීමකි

ශාන්ත ඔගස්ටින්ගේ ප්‍රසිද්ධ ඉගැන්වීම වූයේ, අයහපත යනු දෙවියන් වහන්සේ විසින් නිර්මාණය කළ වෙනම දෙයක් නොවන බවයි. එය යහපතෙහි අඩුවක් හෝ විකෘති වීමකි (Privatio Boni).
අන්ධකාරය යනු ආලෝකය නොමැතිකම වන්නා සේම, අයහපත යනු යහපතෙහි හිඟයයි. එබැවින් දෙවියන්වහන්සේ අයහපත මැවූ බව නොව, මැවිල්ලේ නිදහස වැරදි ලෙස භාවිත වීම නිසා අයහපත ඇති වූ බව ඔහු පැහැදිලි කළේය.

දුක් වේදනාවල අරමුණක් තිබේද?

මුල් සභාවේ දේවධර්මවේදියෙකු වූ ඉරෙනේයස් පෙන්වා දුන්නේ ලෝකය හුදෙක් සතුට විඳින ස්ථානයක් නොව, මිනිසාගේ චරිතය ගොඩනැඟෙන ස්ථානයක් බවයි. මෙම අදහස නූතන දාර්ශනික ජෝන් හික් විසින් Soul-Making Theodicy ලෙස තවදුරටත් වර්ධනය කරන ලදී.ඔවුන්ට අනුව, ධෛර්යය, ඉවසීම, සමාව, සහකම්පනය, පරිත්‍යාගය සහ ප්‍රේමය වැනි ගුණාංග වර්ධනය වන්නේ අභියෝග සහ දුක් වේදනා මධ්‍යයේය. දුක් වේදනා නොමැති ලෝකයක එවැනි ගුණාංග වර්ධනය වීමට අවස්ථාවක් නොමැත.

ස්වාභාවික අයහපත සහ විශ්වයේ නීති

තෝමස් අක්වයිනස් පෙන්වා දුන්නේ දෙවියන්වහන්සේ විශ්වය නිර්මාණය කර ඇත්තේ ස්ථාවර නීති මත බවයි. ගුරුත්වාකර්ෂණය, භූ විද්‍යාත්මක ක්‍රියාවලීන් සහ ස්වාභාවික නීති ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට අත්‍යවශ්‍ය වේ.නමුත් එම නීතිම ඇතැම් අවස්ථාවල භූමිකම්පා, ගංවතුර හෝ වෙනත් ස්වාභාවික විපත් ඇති කරයි. දෙවියන් වහන්සේ සෑම මොහොතකම ආශ්චර්යයක් කරමින් මෙම නීති වෙනස් කළහොත්, විශ්වය තවදුරටත් ස්ථාවර හා විශ්වාසදායක නොවනු ඇත.ඇක්වයිනස්ගේ මතය අනුව, දෙවියන් වහන්සේ ඇතැම් අයහපත් දේවලට ඉඩ දෙන්නේ, ඒවා තුළින් වඩා උසස් යහපතක් ඉටු කිරීම සඳහාය.

දිව්‍යමය ප්‍රඥාව සහ මිනිස් සීමාව

ජර්මානු දාර්ශනික ගොට්ෆ්‍රිඩ් විල්හෙල්ම් ලයිබ්නිස් Theodicy යන සංකල්පය දියුණු කරමින් පැවසුවේ, අපට සියල්ල නොතේරුණද දෙවියන්වහන්සේගේ සම්පූර්ණ සැලැස්ම තුළ සෑම දෙයකටම හේතුවක් තිබිය හැකි බවයි.ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකුගේ සැත්කමක් කුඩා දරුවෙකුට කෲර ක්‍රියාවක් ලෙස පෙනිය හැකි නමුත්, එය සුව කිරීමේ අරමුණක් ඇතිව සිදු කරන දෙයකි. එලෙසම, සීමිත මිනිස් බුද්ධියෙන් අසීමිත දෙවියන් වහන්සේගේ සැලැස්ම සම්පූර්ණයෙන්ම වටහා ගැනීම අපහසුය.

දෙවියන්වහන්සේ වේදනාවෙන් ඈත් වී නැත

සී. එස්. ලුවිස් පැවසුවේ, "දෙවියන්වහන්සේ අපගේ සතුට තුළ මෘදු ලෙස කතා කරයි, අපගේ හෘදය සාක්ෂිය තුළ කතා කරයි, නමුත් අපගේ වේදනාව තුළ හඬ නඟා කතා කරයි" යනුවෙනි.කිතුනු දේවධර්මයේ සුවිශේෂත්වය වන්නේ දෙවියන්වහන්සේ මිනිසාගේ දුක දෙස දුරින් බලා සිටින කෙනෙකු නොවීමයි. ජේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තුළින් උන්වහන්සේ මනුෂ්‍ය ස්වභාවය ගෙන කඳුළු, ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, වේදනාව සහ මරණය පවා අත්විඳි සේක. කුරුසිය පෙන්වන්නේ දෙවියන්වහන්සේ දුක් විඳින මිනිසා සමඟ සිටින බවයි. උත්ථානය පෙන්වන්නේ අයහපත සහ මරණය අවසාන ජයග්‍රහණය නොවන බවයි.

අවසාන බලාපොරොත්තුව

කිතුනු දේවධර්මය පවසන්නේ, වර්තමාන ලෝකය දෙවියන්වහන්සේගේ අවසාන නිර්මාණය නොවන බවයි. බයිබලය පොරොන්දු වන්නේ නව අහසක් සහ නව පොළොවක් පිළිබඳවය. එහි දුක, කඳුළු, මරණය සහ අයහපත තවදුරටත් නොපවතිනු ඇත.එබැවින් කිතුනු බලාපොරොත්තුව දුක් වේදනා ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් නොව, දෙවියන්වහන්සේ අවසානයේ සියල්ල අලුත් කරන බවට වූ ස්ථිර විශ්වාසයකි.

අයහපත පිළිබඳ ගැටලුවට සරල පිළිතුරක් නොමැත. එය මිනිස් ජීවිතයේ ගැඹුරුම ප්‍රශ්නවලින් එකකි. එහෙත් ශාන්ත ඔගස්ටින්, ඉරෙනේයස්, තෝමස් ඇක්වයිනස්, ගොට්ෆ්‍රිඩ් විල්හෙල්ම් ලයිබ්නිස්, සී. එස්. ලුවිස්, ඇල්වින් ප්ලැන්ටින්ගා සහ ජෝන් හික් වැනි දේවධර්මවේදීන් හා දාර්ශනිකයන් පෙන්වා දෙන්නේ, ලෝකයේ අයහපත පැවතීම දෙවියන්වහන්සේගේ බලයේ හෝ ප්‍රේමයේ අඩුවක් නොවන බවයි. ඒ වෙනුවට, නිදහස් කැමැත්ත, ආත්මික පරිණතභාවය, ස්ථාවර මැවිල්ලක්, දිව්‍යමය ප්‍රඥාව සහ ගැලවීමේ ඉතිහාසය තුළින් මෙම ගැටලුව වටහා ගත යුතු බවයි.අවසානයේ, කිතුනු විශ්වාසය අයහපත පිළිබඳ සියලු ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු ලබා දෙනවාට වඩා, අයහපත අවසානයේ පරාජය වන බවට වූ බලාපොරොත්තුව මිනිසාට ලබා දෙයි.

තවදුරටත් දැනගැනීමට අවශ්‍යය නම් පහත සඳහන් ලිපිය කියවන්න

https://www.facebook.com/share/p/1Jh54VyPyt/

28/07/2026

බයිබලීය ඉගැන්වීම් අනුව සියලුම කිතුනුවන්ට ආර්ථිකව ධනවත් විය හැකි ද?

බයිබලීය ඉගැන්වීම් සහ ආර්ථිකමය සාර්ථකත්වය අතර පවතින සම්බන්ධතාවය පිළිබඳව සභාව තුළ විවිධ මතවාද පවතී. බොහෝ දෙනෙක් විශ්වාස කරන්නේ දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසවන්තව ජීවත් වන සෑම කිතුනුවෙකුටම ආර්ථික සමෘද්ධිය අනිවාර්යයෙන්ම හිමි වන බවයි. විශේෂයෙන්ම ඇතැම් දේශනා තුළ දේවභක්තිය සහ ධනවත්කම සෘජුවම එකිනෙකට සම්බන්ධ කර ඉදිරිපත් කරන ප්‍රවණතාවක් දක්නට ලැබේ. එහෙත් ශුද්ධ වූ බයිබලය සම්පූර්ණයෙන් අධ්‍යයනය කරන විට, යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම්, ප්‍රේරිතයන්ගේ ජීවිත සහ දෙවියන් වහන්සේගේ සෙනඟගේ ඉතිහාසය තුළ දක්නට ලැබෙන්නේ ඊට වඩා ගැඹුරු හා සමබර චිත්‍රයකි. බයිබලයට අනුව ආර්ථික දියුණුව යනු හුදෙක් ධනය රැස් කිරීමේ සූත්‍රයක් නොව, දෙවියන් වහන්සේගේ කැඳවීම තුළ වගකීමෙන් ජීවත් වීමේ ප්‍රතිඵලයකි.

බයිබලයට අනුව සැබෑ දියුණුව යනු මුදල් හෝ දේපළ වැඩි වීම පමණක් නොවේ. එය දෙවියන් වහන්සේ සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවය, අභ්‍යන්තර සමාදානය, ප්‍රඥාව, යහපත් සදාචාරය, පවුල් සම්බන්ධතා, ශාරීරික හා මානසික යහපැවැත්ම සහ අන් අයට ආශීර්වාදයක් විය හැකි ජීවිතයක් ඇතුළත් පූර්ණ යහපැවැත්මකි. හිතෝපදේශ 10:22 හි පවසන්නේ ස්වාමීන් වහන්සේගේ ආශීර්වාදය ධනවත් කරන බවයි. එහෙත් එම ආශීර්වාදය හුදෙක් මූල්‍යමය සාර්ථකත්වයකට පමණක් සීමා නොවේ. ඒ අතරම 1 තිමෝති 6:10 මගින් මුදලට ඇති තෘෂ්ණාව සියලු නපුරට මුලක් බව පෙන්වා දෙමින්, ධනය දෙවියන් වහන්සේට වඩා උසස් ස්ථානයකට ඔසවා තැබීම බයිබලය ප්‍රතික්ෂේප කරයි.

මතෙව් 25 වන පරිච්ඡේදයේ තලෙන්ත පිළිබඳ උපමාවෙන් පැහැදිලි වන්නේ දෙවියන් වහන්සේ සියලු දෙනාටම එකම ප්‍රමාණයෙන් සම්පත් හෝ හැකියාවන් ලබා නොදෙන බවයි. එක් එක් පුද්ගලයාගේ හැකියාව අනුව වගකීම් හා අවස්ථා භාර දෙනු ලැබේ. එබැවින් බයිබලය අවධාරණය කරන්නේ අන් අය සමඟ සැසඳීම නොව, තමන්ට භාර දී ඇති දේ විශ්වාසවන්තව, ප්‍රඥාවෙන් සහ කැපවීමෙන් භාවිත කිරීමයි. එහිදී කම්මැලිකම හෙළා දකින අතර, උත්සාහය, විනය සහ ප්‍රඥාව අගය කරයි.

එසේ වුවද, පුද්ගලයෙකුගේ ආර්ථික තත්ත්වය තීරණය කරන්නේ ඔහුගේ උත්සාහය පමණක් නොවේ. ඔහු ජීවත් වන සමාජය, රටේ දේශපාලන හා ආර්ථික ස්ථාවරත්වය, නීතියේ සාධාරණත්වය, අධ්‍යාපනික අවස්ථා, වෙළඳපොළ තත්ත්වය සහ යුද්ධ, ව්‍යසන හෝ ආර්ථික අර්බුද වැනි බාහිර සාධක ද ඊට බලපායි. හිතෝපදේශ 29:2 පෙන්වා දෙන්නේ ධර්මිෂ්ඨ පාලනයක් යටතේ ජනතාව සමෘද්ධිමත් වන අතර, අයහපත් පාලනයක් යටතේ ඔවුන් දුක් විඳින බවයි. එබැවින් දේවභක්තියෙන් පිරිපුන් පුද්ගලයෙකු වුවද අසාධාරණ සමාජ පද්ධතියක් තුළ ආර්ථික දුෂ්කරතා අත්විඳිය හැකිය.

මෙම කරුණ නොසලකා හරින ඇතැම් අය, ගීතාවලිය 23:1 හි "ස්වාමීන් වහන්සේ මාගේ එඬේරාය; මට කිසි හිඟයක් නොවන්නේය" යන පදය හෝ ගීතාවලිය 34:10 හි "ස්වාමීන් සොයන්නන්ට කිසි යහපතකින් අඩු නොවන්නේය" යන පදය සෑම කිතුනුවෙකුටම කිසිදු ආර්ථික දුෂ්කරතාවක් නොපැමිණෙන බවට වූ පොරොන්දුවක් ලෙස භාවිත කරති. එහෙත් එවැනි කියවීමක් මෙම පදවල ඓතිහාසික, සාහිත්‍යමය සහ දේවධර්මීය සන්දර්භය නොසලකා හැරීමකි. මෙම පදවල මූලික අවධාරණය වන්නේ දෙවියන් වහන්සේගේ විශ්වාසවන්ත සැපයීම සහ රැකවරණයයි; එය කිසිදා ආර්ථික අර්බුද,රැකියා අහිමි වීම් හෝ දුෂ්කරතා නොපැමිණෙන බවට වූ පොරොන්දුවක් නොවේ.බයිබලයම මෙම සත්‍යය පැහැදිලි කරයි. මිසරයට සාගතය පැමිණීමට පෙර යෝසෙප් දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසය තැබූවා පමණක් නොව, ප්‍රඥාවෙන් ධාන්‍ය ගබඩා කරමින් අනාගතයට සැලසුම් කළේය. හිතෝපදේශ 6:6-8 හි කූඹියාගේ උදාහරණය මගින් ද ඉදිරි සැලසුම් කිරීම සහ කඩිසරකම පිළිබඳව ප්‍රශංසා කරයි. නව ගිවිසුමේදී ද සාගතයක් ඇති වූ විට සභාවන් එකිනෙකාට ආධාර යැවූ බව අපෝස්තුළුවරුන්ගේ ක්‍රියා පොත සඳහන් කරයි. එබැවින් බයිබලීය ඇදහිල්ල යනු යථාර්ථයෙන් පලා යාම නොව, දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසය තබා ප්‍රඥාවෙන් යථාර්ථයට මුහුණ දීමයි.

එසේම, බයිබලයේ දෙවියන් වහන්සේට විශ්වාසවන්තව ජීවත් වූ සියලු දෙනාම ආර්ථිකව ධනවත් වූ බවක් නොපෙනේ. යෝබ් විශාල දේපළ තිබූ අයෙකු වුවද, යම් කාලයකදී සියල්ල අහිමි විය. ප්‍රේරිත පාවුල් ඇතැම් අවස්ථාවල හිඟකමින්ද, අවශ්‍යතා සමඟද ජීවත් වූ බව පිලිප්පි 4:12 හි පවසයි. එහෙත් ඔහු දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙහි වූ විශ්වාසය අත්හැරියේ නැත. එසේම මැසිඩෝනියානු සභාවන් දැඩි දරිද්‍රතාවය මධ්‍යයේ පවා ත්‍යාගශීලී ලෙස දානය කළ බව 2 කොරින්ති 8 වන පරිච්ඡේදය පෙන්වා දෙයි. මේ සියල්ලෙන් පැහැදිලි වන්නේ දේවභක්තිය සහ ධනවත්කම අතර සෘජු හා අනිවාර්ය සම්බන්ධතාවයක් බයිබලය නොඋගන්වන බවයි.

පුද්ගලයෙකුගේ ආර්ථික තත්ත්වයට පවුල් පසුබිම, අධ්‍යාපනය, සමාජීය අවස්ථා, මූල්‍ය කළමනාකරණ දැනුම, සෞඛ්‍ය තත්ත්වය, ස්වාභාවික ව්‍යසන සහ රටේ ආර්ථික පද්ධතිය වැනි බොහෝ සාධක බලපායි. එබැවින් කෙනෙකුගේ ධනය හෝ දරිද්‍රතාවය මත පමණක් ඔහුගේ ආත්මිකභාවය, දෙවියන් වහන්සේගේ කැමැත්ත තුළ සිටීම හෝ විශ්වාසයේ ගුණාත්මකභාවය තීරණය කිරීම බයිබලානුකූල නොවේ.බයිබලයට අනුව ධනයේ සැබෑ අරමුණ වන්නේ පුද්ගලික ආඩම්බරය හෝ ලෝභකම නොව, යහපත් භාරකාරත්වයයි. දෙවියන් වහන්සේ අපට භාර දෙන සම්පත් අපගේ පවුල, සභාව සහ සමාජයේ අවශ්‍යතා සඳහා ප්‍රඥාවෙන් භාවිත කළ යුතුය. දිළිඳුන්ට, වැන්දඹුවන්ට, අනාථයන්ට සහ අවශ්‍යතා ඇති අයට උපකාර කිරීම බයිබලීය ආර්ථික ආචාරධර්මයේ අත්‍යවශ්‍ය කොටසකි. එබැවින් ආර්ථික දියුණුවේ සැබෑ වටිනාකම පෙනී යන්නේ එය අන් අයට ආශීර්වාදයක් වන විටය.

බයිබලයට අනුව සියලුම කිතුනුවන් එකම මට්ටමේ ධනවත් වන බවට කිසිදු පොරොන්දුවක් නොමැත. එහෙත් සියලුම කිතුනුවන්ට තමන්ට භාර දී ඇති දේ විශ්වාසවන්තව කළමනාකරණය කරමින්, දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසය තබා, ප්‍රඥාවෙන්, කැපවීමෙන් සහ වගකීමෙන් ජීවත් වන ඵලදායී ජීවිතයක් ගත කළ හැකිය. පුද්ගලයෙකුගේ ආර්ථික තත්ත්වය තීරණය වන්නේ ඔහුගේ ඇදහිල්ල මත පමණක් නොව, පුද්ගලික හැකියාවන්, කැපවීම, භාරකාරත්වය සහ ඔහු ජීවත් වන සමාජ හා ආර්ථික යථාර්ථයන්ගේ එකතුව මතය. එබැවින් බයිබලීය ඇදහිල්ල යනු යථාර්ථයෙන් පලා යාම නොව, දෙවියන් වහන්සේගේ ප්‍රඥාව සහ කරුණාව මත විශ්වාසය තබා යථාර්ථය තුළ විශ්වාසවන්තව ජීවත් වීමයි.

23/07/2026

පුද්ගල විවිධත්වය සහ අධ්‍යාත්මික පරිණතභාවයේ විවිධ මට්ටම්

සැම මනුෂ්‍යයෙකුම එකිනෙකාට වෙනස් පෞරුෂයකින් යුක්ත වීමත්, ඔවුන් ආත්මික ලෙස වර්ධනය වන මට්ටම් එකිනෙකට වෙනස් වීමත් දෙවියන්වහන්සේගේ මැවීමේ අද්විතීය සැලැස්මේ කොටසකි. බයිබලයට අනුව දෙවියන්වහන්සේ මිනිසුන් සියල්ලන්ම එකම ස්වභාවයකින් යුත් අච්චුවකට දමා නිර්මාණය කළේ නැත. ඒ වෙනුවට උන්වහන්සේ සෑම පුද්ගලයෙකුටම අනන්‍ය වූ විශේෂත්වයක් ලබා දී ඇත.

ශුද්ධ වූ පාවුළුතුමා 1 කොරින්ති 12 පරිච්ඡේදයේදී සභාව මනුෂ්‍ය ශරීරයකට උපමා කරයි. ඇස, කන, අත සහ පාදය යන සෑම අවයවයකටම වෙනස් කාර්යයක් තිබුණද, ඒ සියල්ල එක් ශරීරයක් ගොඩනැගීමට එකට ක්‍රියා කරයි. එලෙසම දෙවියන්වහන්සේ සෑම පුද්ගලයෙකුටම වෙනස් පෞරුෂත්වයන්, හැකියාවන් සහ ආත්මික දීමනා ලබා දී ඇත්තේ එකිනෙකාට අනුපූරකව සේවය කිරීමට මිස සියල්ලන්ම එකම ආකාරයකට ක්‍රියා කිරීමට නොවේ.

මෙහිදී පෞරුෂත්වය සහ ආත්මික පරිණතභාවය අතර වෙනස හඳුනා ගැනීම වැදගත්ය. පෞරුෂත්වය යනු දෙවියන්වහන්සේ විසින් මිනිසාට දී ඇති ස්වාභාවික ලක්ෂණයන්ය. සමහර අය බාහිරගාමී වන අතර තවත් අය අභ්‍යන්තරික වෙති. සමහර අය ඉක්මනින් තීරණ ගන්නා අතර සමහර අය ගැඹුරින් සිතා තීරණ ගනිති. නමුත් ආත්මික පරිණතභාවය යනු ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වය තුළ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ස්වරූපයට වර්ධනය වීමේ ක්‍රියාවලියයි. එබැවින් පෞරුෂත්වයේ වෙනස්කම් ආත්මිකත්වයේ මිනුමක් නොවේ.

පෞරුෂත්වය ආත්මික ගමනට බලපාන ආකාරය

පෞරුෂත්වය යනු ආත්මිකත්වයේ මිනුම නොවුණද, එය පුද්ගලයෙකුගේ ආත්මික ගමනට සහ ප්‍රකාශනයට සෘජුවම බලපායි.සෑම පෞරුෂයකටම ආවේණික වූ ආත්මික ශක්තීන් මෙන්ම අභියෝගද පවතී. උදාහරණයක් ලෙස, ඉක්මන් තීරණ ගන්නා සක්‍රීය පෞරුෂයක් ඇති අයෙකුට දෙවියන්වහන්සේ වෙනුවෙන් ධෛර්යයෙන් ඉදිරිපත් වීමේ හැකියාව වැඩි වන අතර, ඉවසීම ප්‍රගුණ කිරීම ඔවුන්ගේ ආත්මික අභියෝගය විය හැක. එසේම ගැඹුරින් සිතන පෞරුෂයක් ඇති අයෙකුට දේව වචනය මනා ලෙස අධ්‍යනය කිරීම පහසු වන අතර, ප්‍රායෝගිකව සේවයට බැසීම ඔවුන්ගේ අභියෝගය විය හැක.

ආත්මික පරිණතභාවය යනු පුද්ගලයෙකුගේ පෞරුෂත්වය නැති කර දැමීම නොව, ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ මඟපෙන්වීම තුළ එම පෞරුෂයේ ඇති දුර්වලතාවයන් පාලනය කරමින්, එහි ශක්තීන් දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්‍යය වෙනුවෙන් කැප කිරීමයි.

ආත්මික පරිණතභාවයේ විවිධත්වය

පාවුළුතුමා පෙන්වා දෙන්නේ ඇතැම් අයට තවමත් "කිරි" ලෙස හැඳින්වෙන මූලික ඉගැන්වීම් අවශ්‍ය වන අතර, ආත්මිකව පරිණත වූ අයට "තද කෑම" ලෙස හැඳින්වෙන ගැඹුරු සත්‍යයන් අවබෝධ කරගත හැකි බවයි. එසේම යේසුස්වහන්සේ වපුරන්නාගේ උපමාවෙන් සහ තලෙන්තු උපමාවෙන් පෙන්වා දුන්නේ මිනිසුන්ගේ ධාරිතාව, වගකීම සහ ඵලදාව එකිනෙකාට වෙනස් විය හැකි බවයි. දෙවියන්වහන්සේ අපව විනිශ්චය කරන්නේ අන් අය සමඟ සසඳා නොව, අපට භාර දුන් දේ සම්බන්ධයෙන් අප කෙතරම් විශ්වාසවන්ත වූවාද යන්න මතය.

මෙම සත්‍යය යේසුස්වහන්සේගේ ගෝලයන් වූ පේතෘස් සහ යොහන්ගේ ජීවිතවලින්ද පැහැදිලි වේ. පේතෘස් ධෛර්යයෙන් ප්‍රසිද්ධියේ ශුභාරංචිය ප්‍රකාශ කළ නායකයෙකු වූ අතර, යොහන් ප්‍රේමය, දෙවියන්වහන්සේ සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවය සහ ගැඹුරු ආත්මික සත්‍යයන් ලිවීම තුළින් සභාවට සේවය කළේය. ඔවුන් දෙදෙනාම එකම ස්වාමීන්වහන්සේට සේවය කළ නමුත්, ඔවුන්ගේ සේවය ප්‍රකාශ වූ ආකාරය වෙනස් විය. යේසුස්වහන්සේ ඔවුන් දෙදෙනාම එකම ආකාරයකින් හැසිරෙන ලෙස බලාපොරොත්තු වූයේ නැත.

යාච්ඤාව සහ දේව වචනය අධ්‍යනය කිරීමේ විවිධත්වය

මෙම වෙනස්කම් පුද්ගලයෙකු දෙවියන්වහන්සේ සමඟ ඇති පෞද්ගලික සබඳතාව තුළද දැකිය හැකිය.සමහර අය සමූහ යාච්ඤාවලදී ශබ්ද නගා යාච්ඤා කිරීමට කැමති වන අතර, තවත් අය නිහඬව දෙවියන්වහන්සේ සමඟ පෞද්ගලික සංවාදයක යෙදීමට කැමැත්තක් දක්වති.එසේම සමහර කිතුණුවන් දිගු වේලාවක් යාච්ඤාවේ ගත කරති. තවත් සමහර අය කෙටි නමුත් නිරන්තර යාච්ඤා තුළින් දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සම්බන්ධතාවය පවත්වාගෙන යති. යේසුස්වහන්සේද ඇතැම් අවස්ථාවල මුළු රාත්‍රියම යාච්ඤාවේ ගත කළ සේක. එහෙත් උන්වහන්සේ මතෙව් 6:7 හි අනතුරු අඟවන්නේ වචන බොහොමයක් පැවසීම නිසා යාච්ඤාව වඩාත් පිළිගනු ලැබේ යැයි නොසිතන ලෙසයි.

එබැවින් යාච්ඤාවේ ගුණාත්මකභාවය තීරණය වන්නේ එහි දිගින් නොව, දෙවියන්වහන්සේ සමඟ ඇති අවංක සම්බන්ධතාවය, ඇදහිල්ල සහ කීකරුකම මතය.දේව වචනය හැදෑරීමේදීද මෙවැනි වෙනස්කම් දක්නට ලැබේ. සමහර අය බයිබලයේ ඉතිහාසය, භාෂාමය අධ්‍යයනය සහ දේවධර්මය ගැඹුරින් හැදෑරීමට කැමති වෙති. තවත් අය දේව වචනයේ ප්‍රායෝගික ඉගැන්වීම් තම දෛනික ජීවිතයට අදාළ කරගැනීමට වැඩි අවධානයක් යොමු කරති. කෙසේ වෙතත්, සෑම කිතුණුවෙකුම කාලයත් සමඟ දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ වර්ධනය විය යුතුය.

මේ සියලු වෙනස්කම් නිසා කිසිවෙකුගේ ආත්මිකත්වය ඔහුගේ යාච්ඤාවේ කාලය, කතා කරන ආකාරය හෝ අධ්‍යනය කිරීමේ විලාසය අනුව මැනිය නොහැක. දෙවියන්වහන්සේ හදවත දෙස බලන සේක.

බයිබලයට පටහැනි ක්‍රියාවන් සඳහා විවිධත්වය අදාල කරගත නොහැකි ය.

පෞරුෂත්වයේ වෙනස්කම් හෝ ආත්මික පරිණතභාවයේ විවිධ මට්ටම් කිසිසේත්ම පාපය හෝ බයිබලයට පටහැනි ක්‍රියා සාධාරණීකරණය කිරීමට හේතුවක් නොවේ.යම් කිතුණුවෙකු සත්‍යයෙන් ඉවතට යන්නේ නම්, අපගේ වගකීම වන්නේ ඔහුව හෙළා දැකීම නොව, ප්‍රේමයෙන් සහ මෘදුශීලීකමින් නැවත නිවැරදි මාර්ගයට ගෙන ඒමයි. මතෙව් 18 පරිච්ඡේදයේදී යේසුස්වහන්සේ මුලින්ම පෞද්ගලිකව කතා කර වරද පෙන්වා දීමට උපදෙස් දුන්නේ එම අරමුණෙනි.

කෙසේ වෙතත්, ප්‍රායෝගික ජීවිතයේදී පෞරුෂත්වයේ වෙනස්කම්, බල තත්ත්වයන් හෝ සම්බන්ධතා හේතුවෙන් සෑම විටම මුහුණට මුහුණ කතා කිරීම පහසු නොවිය හැකිය. එවැනි අවස්ථාවලදී විශ්වාසවන්ත නායකයෙකු හෝ පරිණත සහෝදරයෙකු මාර්ගයෙන් කරුණු පැහැදිලි කිරීම වැනි ප්‍රායෝගික ක්‍රම භාවිත කළ හැකිය. මෙහි අරමුණ වන්නේ ගැටුමක් ඇති කිරීම නොව, සත්‍යය ප්‍රේමයෙන් පවසමින් පුද්ගලයා නැවත නිවැරදි මාර්ගයට ගෙන ඒමයි.

සියලු කිතුණුවන් එකම පෞරුෂයකින්, එකම සේවා විලාසයකින් හෝ එකම ආත්මික පරිණතභාවයකින් නොසිටීම දෙවියන්වහන්සේගේ මැවීමේ දුර්වලතාවයක් නොව, උන්වහන්සේගේ ප්‍රඥාවන්ත සැලැස්මේ කොටසකි. සත්‍යය එකක් වුවද, එය මිනිසුන්ගේ විවිධ පෞරුෂයන්, දීමනාවන් සහ කැඳවීම් තුළින් විවිධ ආකාරවලින් ප්‍රකාශ වේ.එබැවින් අප අන් අය සමඟ තමන් සසඳා බැලීම වෙනුවට, දෙවියන්වහන්සේ අපට භාර දී ඇති කැඳවීම තුළ විශ්වාසවන්තව ජීවත් විය යුතුය. පෞරුෂත්වයේ වෙනස්කම් ගෞරවයෙන් පිළිගනිමින්, ආත්මික පරිණතභාවය කරා නිරන්තරයෙන් වර්ධනය වෙමින්, සත්‍යය ප්‍රේමයෙන් පවසමින් එකිනෙකා ගොඩනඟා ගැනීම ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සභාවේ සැබෑ කැඳවීමයි.

20/07/2026

මිනිසා යනු සෑම යුගයකම තමා විසින්ම හෝ සමාජය විසින් ගොඩනඟන ලද නොපෙනෙන සිරගෙවල් තුළ නිදහස සොයන ජීවියෙකි. එම නිදහස හෙවත් විමුක්තිය යනු හුදෙක් ශාරීරික බැඳීම්වලින් මිදීමක් පමණක් නොව, මිනිස් ආත්මය, මනස, සබඳතා සහ සමස්ත පැවැත්ම දෙවියන්වහන්සේගේ අරමුණට අනුව ප්‍රතිෂ්ඨාපනය වීමකි. වසර දෙදහසකට පමණ පෙර නාසරෙත්හි සිනගෝගයේදී යෙසායාගේ ලියවිල්ල කියවා, “අද ඔබ සවන් දී සිටිය දී ම මේ ශුද්ධ ලියවිලි පාඨය ඉෂ්ට වී තිබේ"යනුවෙන් යේසුස්වහන්සේ ප්‍රකාශ කළ මොහොත, දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්‍යය මනුෂ්‍ය ඉතිහාසයට නව ආකාරයකින් ඇතුළු වූ තීරණාත්මක අවස්ථාවක් විය.

ලූක් 4:16-21 තුළින් ඉදිරිපත් වන මෙම පණිවිඩය මුලින්ම අවධාරණය කරන්නේ ආත්මික විමුක්තියයි.යේසුස්වහන්සේ තමන්ව ශුද්ධාත්මයාණන් විසින් අභිෂේක ලත් මෙසියස්වහන්සේ ලෙස ප්‍රකාශ කරමින්, යෙසායා 61 හි දෙන ලද පොරොන්දුව තමන් තුළ ඉටු වන බව නිවේදනය කළහ. මෙහිදී පැරණි ගිවිසුමේ ජුබිලි සංකල්පයේ විමුක්තිදායක අර්ථය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මෙහෙවර තුළ සම්පූර්ණත්වයට පැමිණේ. එය මෝසෙස්ගේ ව්‍යවස්ථාවේ ජුබිලි නීතිය වචනාර්ථයෙන් නැවත ක්‍රියාත්මක කිරීමක් නොව, එහි අභ්‍යන්තර අරමුණ වන දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාව, නිදහස සහ ප්‍රතිෂ්ඨාපනය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුළ සම්පූර්ණයෙන් ප්‍රකාශ වීමකි. එබැවින් ගැලවීම යනු මරණයෙන් පසු පමණක් බලාපොරොත්තු වන අනාගත සිදුවීමක් නොව, අද සිටම ආරම්භ වන දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සමගි වීම, පාප සමාව සහ නව ජීවිතය අත්විඳීමයි.

මෙම පාඨයේ මූලික අර්ථය ආත්මික සහ සමාජීය විමුක්තිය වුවද, එය අද මිනිසාගේ අභ්‍යන්තර ජීවිතයටද ගැඹුරු ලෙස අදාළ වේ. අතීත තුවාල, වරදකාරීත්වය, බිය, ඇබ්බැහිවීම් සහ ස්වයං-විනාශකාරී චින්තන රටා මිනිසා අභ්‍යන්තර වහල්භාවයක තබා ගනී. ඒ අනුව, "වහලුන්ට නිදහස" යන පණිවිඩය අද අපට යොමු කරන්නේ පාපයේ, බියෙහි සහ අභ්‍යන්තර බන්ධනවලින් නිදහස් වීමේ ආරාධනාවක් ලෙසය. එමෙන්ම "අන්ධයන්ට පෙනීම" යනු භෞතික සුවය පමණක් නොව, සත්‍යය හඳුනා ගැනීමට, අගතිගාමී ආකල්පවලින් මිදීමට සහ දෙවියන්වහන්සේගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් ජීවිතය දැකීමට මනසේ ඇස් විවෘත වීමද සංකේතවත් කරයි.

සමාජීය දෘෂ්ටිකෝණයෙන් මෙම පාඨය මානව ගෞරවය සහ යුක්තිය වෙනුවෙන් නැගෙන ප්‍රබල හඬකි. දිළිඳුන්, පීඩිතයන්, සමාජයෙන් කොන් වූවන් සහ අසාධාරණයට ලක්වූවන් කෙරෙහි දෙවියන්වහන්සේගේ විශේෂ සැලකිල්ල යේසුස්වහන්සේගේ මෙහෙවර තුළ පැහැදිලි වේ. එබැවින් ක්‍රිස්තියානි විමුක්තිය හුදෙක් පුද්ගලික ආත්මික අත්දැකීමක් නොව, කරුණාව, යුක්තිය, දයාව සහ මානව ගෞරවය ප්‍රායෝගිකව ගොඩනඟන ජීවන රටාවකි.

ආර්ථික හා ප්‍රතිසංස්කරණාත්මක කෝණයෙන් බලන විට, ජුබිලි සංකල්පය සමාජයේ අසමානතාව අවම කිරීමට දෙවියන්වහන්සේ ලබාදුන් විධිවිධානයක් විය. ලෙවී කථාව 25 අනුව ජුබිලි අවුරුද්දේ ඉඩම් මුල් පවුල්වලට නැවත ලබා දීම, වහලුන් නිදහස් කිරීම සහ භූමියට විවේක දීම සිදු විය. එමෙන්ම ද්විතීය කථාව 15 හි සත්වන අවුරුද්දේ ණය නිදහස පිළිබඳ උපදෙස් ද සමාජයේ සාධාරණත්වය පවත්වා ගැනීමේ අරමුණින් දෙන ලදී. යේසුස්වහන්සේගේ ප්‍රකාශය මගින් මෙම විමුක්තිදායක අරමුණ තමන් තුළ සම්පූර්ණ වන බව ප්‍රකාශ කරයි. එහි මූලික අවධානය ආර්ථික ක්‍රමවේදයකට වඩා, මනුෂ්‍ය හදවතේ පරිවර්තනය තුළින් යුක්තිය සහ ත්‍යාගශීලී බව ගොඩනැගීමයි. ලෝභකම වෙනුවට ප්‍රේමය, සූරාකෑම වෙනුවට සහෝදරත්වය සහ ස්වයංප්‍රයෝජනය වෙනුවට සේවය රජ කරන විට සමාජයද සාධාරණත්වය දෙස ගමන් කරයි.

මානව අයිතිවාසිකම් සහ චරිත වර්ධනයේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් මෙම පාඨය සෑම මනුෂ්‍යයෙකුගේම දෙවියන්වහන්සේ දුන් වටිනාකම නැවත තහවුරු කරයි. වහල්භාවයෙන් සහ අන්ධභාවයෙන් මිදීම යනු පුද්ගලයාගේ ස්වයං-ගෞරවය, වගකීම, නිදහස් කැමැත්ත සහ සත්‍යයට එකඟව ජීවත් වීමේ හැකියාව නැවත ප්‍රතිෂ්ඨාපනය වීමයි.

යේසුස්වහන්සේගේ විමුක්තිය සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම විවෘතය. ධනවත් හෝ දිළිඳු,බලවත් හෝ දුර්වල යන කිසිදු භේදයකින් තොරව සෑම මනුෂ්‍යයෙකුම පාපය, බිය, වරදකාරීත්වය සහ අභ්‍යන්තර හිස්බව අත්විඳිය හැකිය. එබැවින් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සුබ අස්න කිසිදු සමාජ පන්තියකට පමණක් සීමා නොවූ, මුළු මනුෂ්‍ය වර්ගයාටම විවෘත වූ දෙවියන්වහන්සේගේ ආරාධනාවකි.

එහෙත් ලූක් 4:22-30 තුළ මෙම පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප වූ ආකාරයද අපට දැකගත හැකිය. නාසරෙත් වැසියෝ "මොහු යෝසෙප්ගේ පුතා නොවේද?" යැයි කියමින් යේසුස්වහන්සේගේ සැබෑ අනන්‍යතාව හඳුනා ගැනීමට අසමත් වූහ. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ තමන්ගේම වාසි සඳහා හාස්කම් සිදු කරන මෙසියස්වරයෙකු මිස, සියලු ජාතීන්ට දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාව ප්‍රකාශ කරන ගැලවුම්කාරයාණන් නොවේ. එලියා සහ එලිෂාගේ සේවය තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ අනුග්‍රහය විදේශිකයන්ටද ලැබුණු බව යේසුස්වහන්සේ පෙන්වා දුන් විට, ඔවුන්ගේ ආගමික සහ ජාතික අභිමානය තුවාල වී උන්වහන්සේ මරා දැමීමට පවා උත්සාහ කළහ.

අදත් බොහෝ දෙනෙක් යේසුස්වහන්සේව සම්පූර්ණයෙන් තේරුම් නොගන්නේ උන්වහන්සේව ආගමික චාරිත්‍රවලට, සංස්කෘතික සීමාවන්ට හෝ පුද්ගලික අපේක්ෂාවන්ට සීමා කරන බැවිනි. නමුත් යේසුස්වහන්සේ පිරිනමන විමුක්තිය බාහිර ආගමික වගකීම් එකතුවක් නොව, මනුෂ්‍ය හදවත අභ්‍යන්තරයෙන්ම අලුත් කරන ජීවමාන බලයකි. කුරුසියේදී උන්වහන්සේ අපගේ පාපයේ බර තමන් මත ගෙන, දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සමගි වීමේ මාර්ගය විවෘත කළහ. එමගින් වරදකාරීත්වයට සමාව, බියට බලාපොරොත්තුව සහ අඳුරට ආලෝකය ලැබේ. එවැනි පුද්ගලයා බාහිර ප්‍රශංසාවට හෝ විවේචනයට වහල් නොවී, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුළ අභ්‍යන්තර නිදහස අත්විඳියි.

අවසාන වශයෙන්, ලූක් 4:16-30 යනු අතීතයේ සිදුවූ සිදුවීමක් පමණක් නොව, අදත් මනුෂ්‍යයාට කතා කරන ජීවමාන දේව වචනයකි. එය ජීවිතයේ අරමුණ අහිමි වූ, බියෙන්, වරදකාරීත්වයෙන් සහ බලාපොරොත්තු රහිතභාවයෙන් මිරිකී සිටින සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම යේසුස්වහන්සේ කරන විවෘත ආරාධනාවකි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුළ ආරම්භ වූ දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්‍යය මිනිස් හදවත් පරිවර්තනය කරන අතර, එම පරිවර්තනය සමාජය තුළ යුක්තිය, දයාව, ප්‍රේමය සහ බලාපොරොත්තුව ලෙස ප්‍රකාශ වේ. එබැවින් මෙම විමුක්තිය අනාගතයේ බලාපොරොත්තු වන දෙයක් පමණක් නොව, අදම ඇදහිල්ලෙන් පිළිගෙන ජීවිතය තුළ අත්විඳිය හැකි දෙවියන්වහන්සේගේ මහත් අනුග්‍රහයයි.

16/07/2026

⬛යාච්ඤාව පිළිබඳ ප්‍රධාන ප්‍රශ්න 06 කට දේවධර්මීය පිළිතුරු

01.දෙවියන්වහන්සේ සියල්ල කලින්ම දන්නවා (පූර්ව ඥානි) නම් ඇයි අප යාච්ඤා කළ යුත්තේ ?

යාච්ඤාව සම්බන්ධයෙන් පැන නගින ප්‍රධානතම සහ ගැඹුරුතම ගැටලුවක් වන්නේ, "දෙවියන්වහන්සේ සර්වඥානී නම්, එනම් අපට අවශ්‍ය දේ අප ඉල්ලීමටත් පෙරම දන්නේ නම්, අප යාච්ඤා කරන්නේ කුමන පදනමකින්ද?" යන්නයි. මේ සඳහා වන දේවධර්මීය පිළිතුර උප අනු මාතෘකා 4ක් ඔස්සේ තේරුම් ගත හැක.

1️⃣. සදාකාලික වර්තමානය සහ දේව ප්‍රඥාව

දෙවියන්වහන්සේ යනු අප මෙන් කාලයට සහ අවකාශයට (Time and Space) යටත් වූ කෙනෙකු නොවේ. මිනිසාට කාලය රේඛීයව (අතීතය, වර්තමානය සහ අනාගතය ලෙස) දැනුණද, දෙවියන්වහන්සේට මේ සියල්ල පෙනෙන්නේ එකම "සදාකාලික වර්තමානයක්" ලෙසය.

◾පූර්ව ඥානය යනු කුමක්ද?

දෙවියන්වහන්සේ අපට අවශ්‍ය දේ කලින්ම දැන සිටීම යනු, උන්වහන්සේගේ සදාකාලික සැලැස්ම තුළ අප යාච්ඤා කිරීමට නියමිත බවත්, උන්වහන්සේ ඊට පිළිතුරු දීමට නියමිත බවත් එකවර දැන සිටීමයි.එබැවින්, අපගේ යාච්ඤාව දේව සැලැස්මට පරිබාහිර දෙයක් නොව, එම සදාකාලික දේව සැලැස්මේම අත්‍යවශ්‍ය කොටසකි.

2️⃣. ප්‍රාථමික හේතුව සහ ද්විතීයික හේතුව (Primary and Secondary Causes)

දේවධර්මයට අනුව, දෙවියන්වහන්සේ ලෝකයේ යම් ප්‍රතිඵලයක් පමණක් නොව, එම ප්‍රතිඵලය සිදුවන ක්‍රමවේදය හෝ හේතුව ද කලින්ම නියම කර ඇත.ඇතැම් ආශීර්වාද හෝ සහනයන් මිනිසාට ලබාදීමට දෙවියන්වහන්සේ අදහස් කරන්නේ, මිනිසා විසින් යාච්ඤා කිරීම නමැති "ද්විතීයික හේතුව" (Secondary Cause) හරහාය.

👉 උදාහරණයකට, අස්වැන්න ලැබෙන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වභාවික නීති නිසා වුවත්, ඒ සඳහා ගොවියා බීජ වැපිරිය යුතුය. යාච්ඤාව ද ආධ්‍යාත්මික ලෝකය තුළ එවැනිම බීජ වැපිරීමකි. එය දෙවියන්වහන්සේගේ අභිප්‍රායන් මෙලොව තුළ ක්‍රියාත්මක වන සජීවී මාධ්‍යයයි.

3️⃣. තොරතුරු සැපයීමක් නොව, සබඳතාවක් ගොඩනැගීම (Relationship over Information)

යාච්ඤාව පිළිබඳව අපට ඇති වැරදි වැටහීමක් නම්, එය දෙවියන්වහන්සේට අපේ අවශ්‍යතා පිළිබඳ "ලැයිස්තුවක්" ඉදිරිපත් කර උන්වහන්සේව දැනුවත් කිරීමක් ලෙස සිතීමයි.

අප යාච්ඤා කරන්නේ දෙවියන්වහන්සේව දැනුවත් කිරීමට නොවේ (මන්ද උන්වහන්සේ සියල්ල දන්නා බැවිනි). අප යාච්ඤා කරන්නේ උන්වහන්සේ සමඟ ඇති පුද්ගලික සබඳතාවය ශක්තිමත් කරගැනීමටයි.

👉උදාහරණයකට,දරුවෙකු තම පියාගෙන් යමක් ඉල්ලන විට, පියා දරුවාගේ අවශ්‍යතාවය දැන සිටියත්, දරුවා තමා වෙත පැමිණ එය ඉල්ලනවාට පියා කැමතිය. යාච්ඤාව යනු දේව අභිමුඛය අත්දකින ආදරණීය සංවාදයකි.

4️⃣. මානව නිදහස් කැමැත්ත සහ දිව්‍යමය සහභාගිත්වය (Free Will and Divine Partnership)

දෙවියන්වහන්සේ මිනිසාව මවා ඇත්තේ රොබෝවරුන් ලෙස නොව, නිදහස් කැමැත්තක් සහිත ජීවීන් ලෙසය. උන්වහන්සේ මිනිසාගේ ජීවිතයට බලහත්කාරයෙන් ඇතුළු නොවේ.යාච්ඤාව තුළින් දේව අභිප්‍රායයන් (දේව ස්වභාවය) වෙනස් නොවන නමුත්, එම උත්තරීතර අභිප්‍රායයන් මෙලොව තුළ ක්‍රියාත්මක වීමට මිනිසා තම නිදහස් කැමැත්ත සහ සහභාගිත්වය බද්ධ කරනු ලබයි.

👉 යාච්ඤාව යනු, "ස්වාමීනි, ඔබවහන්සේගේ යහපත් සැලැස්ම මාගේ ජීවිතය තුළ ක්‍රියාත්මක කිරීමට මම මාගේ කැමැත්ත සහ අවසරය ලබා දෙමි" යනුවෙන් කරන විශ්වීය එකඟතාවයකි.

02.යාච්ඤාව යනු අපට අවශ්‍ය දේ කරගැනීමට ඇති මෙවලමක්ද?

බොහෝ දෙනෙක් යාච්ඤාව දකින්නේ තමන්ට අවශ්‍ය දේ ලබාගැනීමට ඇති "ස්වයංක්‍රීය ටෙලර් යන්ත්‍රයක්" (ATM) හෝ දෙවියන්වහන්සේ ලවා තමන්ගේ වැඩ කරවා ගන්නා මෙවලමක් ලෙසය. නමුත් මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම දෝෂ සහිත ආකල්පයකි. එයින් සිදු කෙරෙන්නේ මිනිසා ස්වාමියා කර, සදාකාලික පරමාධිපති වූ දෙවියන්වහන්සේව මිනිසාගේ අභිමතය පරිදි ක්‍රියා කරන සේවකයෙකු බවට පත් කිරීමයි. මෙය යාච්ඤාව තමන්ගේ ආත්මාර්ථකාමී වුවමනාවන් උදෙසා අවභාවිත කිරීමකි.

යාච්ඤාව යනු දෙවියන්වහන්සේව වස්තුවක් ලෙස සලකා පරිහරණය කිරීම නොව, උන්වහන්සේව පුද්ගලාරෝපිත "ඔබ" ලෙස සලකා කරනු ලබන ආත්මීය සංවාදයකි. එහිදී අප කරන්නේ "මගේ කැමැත්ත නොව, ඔබවහන්සේගේ කැමැත්ත ඉටු වේවා" යන්න ප්‍රකාශ කරමින් දේව කැමැත්ත සමඟ ඒකාත්මික වීමයි. එය දෙවියන්වහන්සේව අපේ සැලසුම්වලට අවනත කරගැනීම නොව, අප උන්වහන්සේගේ විශ්වීය සැලසුම්වලට අවනත වීමේ පරම යටහත්කමයි.

03.යාච්ඤාවෙන් තොර ජීවිතයක අවසාන ප්‍රතිඵලය කුමක්ද?

යාච්ඤාවෙන් ඈත්වීම ආධ්‍යාත්මික මෙන්ම මානසික වශයෙන්ද මිනිසාගේ බිඳවැටීමට මඟ පාදයි. යාච්ඤාව යනු ආධ්‍යාත්මික ජීවිතයේ හුස්ම ගැනීම වැනිය. එය නතර වූ තැන සමස්ත ජීවිතයම වියළී යයි.

1️⃣.ප්‍රායෝගික අදේවවාදය

කෙනෙකු දෙවියන්වහන්සේ සිටින බව න්‍යායාත්මකව පිළිගත්තද, යාච්ඤා නොකරන්නේ නම් ඔහු ජීවත් වන්නේ දෙවියන්වහන්සේ නොමැති කෙනෙකු මෙනි. මෙහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ දේව කරුණාවෙන් සහ ආධ්‍යාත්මික පෝෂණයෙන් තමාම වෙන් වී, ලෞකික පීඩනයන් හමුවේ පහසුවෙන්ම බිඳ වැටීමයි.

2️⃣.පාරභෞතික අහංකාරය (Hubris)

යාච්ඤාවෙන් ඈත් වීම යනු මිනිසා තමාගේ සීමිතභාවය අමතක කර, තමා අසීමිතයි කියා සිතන මෝහයකට පත්වීමයි. මෙය "හියුබ්‍රිස්" හෙවත් ආත්ම-අභිමානය ලෙස හැඳින්වේ. යාච්ඤාව නැති තැන මිනිසා විශ්වයේ කේන්ද්‍රය තමා කියා සිතීමට පටන් ගනී. සියල්ල තමන්ගේම ශක්තියෙන් පමණක් කළ හැකිය යන අහංකාරය තුළ ඔහු තනි වෙයි.

04.යාච්ඤාව කොපමණ වේලාවක් කළ යුතුද?

යාච්ඤාව සඳහා මෙන්න මේ වගේ නිශ්චිත මිනිත්තු හෝ පැය ගණනක් තිබිය යුතු යැයි නීතියක් නැත. මෙහිදී පැය ගණන් යාන්ත්‍රිකව වචන කියවනවාට වඩා, දෙවිඳාණන් සමඟ ගත කරන මොහොත කෙතරම් සජීවීද යන්න වැදගත් වේ. මෙය ප්‍රධාන මානයන් තුනකින් වටහාගත හැක.

1️⃣.Chronos (ලෞකික කාලය) සහ Kairos (දිව්‍යමය කාලය)

Chronos යනු ඔරලෝසුවෙන් මනින, ගෙවී යන මිනිත්තු සහ පැය ගණනයි. Kairos යනු ඔරලෝසුවට හසු නොවන, දෙවියන්වහන්සේගේ පැවැත්ම අත්දකින "ගුණාත්මක හෝ අර්ථාන්විත මොහොතයි". සිත වෙනතක යොමු කරමින් පැයක් පුරා වචන වැල් පැවසීමට (Chronos) වඩා, පූර්ණ අවධානයෙන් සහ අවංක හදවතින් දෙවිඳාණන් සමඟ ගත කරන විනාඩි කිහිපය (Kairos) අතිශය බලවත්ය. දෙවියන්වහන්සේ සොයන්නේ අප පූජා කරන මිනිත්තු ගණන නොව, ඒ මිනිත්තු තුළ අප සැබවින්ම උන්වහන්සේ සමඟ සිටිනවාද යන්නයි.

2️⃣.කතා කිරීමෙන් නිහඬතාවයට මාරු වීම (Listening Prayer)

යාච්ඤාව පිළිබඳ අවබෝධය පරිණත වන විට, එය තමන්ගේ ඉල්ලීම් ලැයිස්තුවක් කියවන ඒකපාර්ශ්වීය කතාවක සිට දෙපාර්ශ්වීය සංවාදයක් දක්වා වර්ධනය වේ. යාච්ඤාවේ ගැඹුර වැඩි වන විට මිනිසා වචන අවසන් කර, නිශ්ශබ්ද වී දෙවිඳාණන්ගේ හඬට සවන් දීමට පටන් ගනී. කිසිදු වචනයක් නොකියා උන්වහන්සේගේ අභිමුඛයේ නිහඬව සිටීම පවා අතිශය ගැඹුරු යාච්ඤාවකි.

3️⃣."නිරන්තරයෙන් යාච්ඤා කිරීම" යන්නෙහි සැබෑ අර්ථය

මෙයින් අදහස් කරන්නේ දවස පුරාම දණගසාගෙන සිටීම නොව, පවතින "ආධ්‍යාත්මික දැනුවත්භාවයයි" (Spiritual Awareness). ඔබ රැකියාව කරන විට, පාරේ ගමන් කරන විට හෝ තීරණ ගන්නා විට පවා, දෙවියන්වහන්සේගේ අභිමුඛයේ ජීවත් වන බව නිරන්තරයෙන් සිහියේ තබා ගැනීමයි. එය හරියට අප නොදැනුවත්වම සිදුවන හුස්ම ගැනීම වැනිය.

05.යාච්ඤාව කුමන ආකල්පයකින් කළ යුතුද?

යාච්ඤාව යනු හුදෙක් වචන උච්චාරණය කිරීමක් නොවන බැවින්, ඒ සඳහා ප්‍රවේශ වන මොහොතේ මිනිස් හදවත තුළ තිබිය යුතු අත්‍යවශ්‍ය ආකල්ප කිහිපයක් පවතී.

1️⃣.පුත්‍රභාවයේ ආකල්පය

අප දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියට යන්නේ බියපත් වැරදිකරුවෙකු ලෙස හෝ වෙළෙන්දෙකු ළඟට යන පාරිභෝගිකයෙකු ලෙස නොව, ප්‍රේමණීය පියෙකු ළඟට යන දරුවෙකු ලෙසය. බිය වෙනුවට එහි තිබිය යුත්තේ පූර්ණ විශ්වාසයකි.

2️⃣.පාරභෞතික යටහත්කම

මැවිල්ල විසින් මවන්නා ඉදිරියේ තමා සර්වසම්පූර්ණ නොවන බවත්, තමාට වඩා උසස් ප්‍රඥාවක් පවතින බවත් පිළිගන්නා ආකල්පයයි. තමාගේ මමත්වය (Ego) බිඳ දමා දේව කැමැත්තට ඉඩ දීම මෙයින් අදහස් වේ.

3️⃣.අවංකභාවය

දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියේ කිසිවක් සැඟවිය නොහැක. එබැවින් තමාගේ සැබෑ හැඟීම්, බිය, සැක, දුර්වලකම් සහ වේදනාවන් ඒ ආකාරයෙන්ම උන්වහන්සේ ඉදිරියේ තැබිය හැකි නිර්භීත අවංකභාවයක් යාච්ඤාව කරන්නාට තිබිය යුතුය.

4️⃣.ඇදහිල්ල සහ කෘතඥතාව

දෙවියන්වහන්සේ අපට ඇහුම්කන් දෙන බවත් උන්වහන්සේ යහපත් බවත් විශ්වාස කිරීම මෙන්ම, අලුත් ඉල්ලීම් කිරීමට පෙර උන්වහන්සේ දැනටමත් කර ඇති දේවලට හදවතින්ම ස්තුතිවන්ත වීම මෙයට ඇතුළත් වේ.

06.අප යාච්ඤාවෙන් ඉල්ලා සිටිය යුත්තේ මොනවාද?

අප යාච්ඤාව තුළින් සැබවින්ම ඉල්ලා සිටිය යුත්තේ කුමක්ද? මේ සඳහා ඇත්තේ විශ්වීය වූත්, ඒකමතික වූත් පිළිතුරකි. මිනිසුන් වශයෙන් අපට යහපත් යැයි හැඟෙන තාවකාලික දේවල් ඉල්ලනවා වෙනුවට, අප ඉල්ලා සිටිය යුත්තේ සැබවින්ම විශ්වයේ පවතින උත්තරීතර යහපත්කම සහ දේව රාජ්‍යයේ ධර්මිෂ්ඨකමයි.
මිනිසා බොහෝ විට තමාගේ සීමිත අවබෝධය නිසා, තමන්ට සැබවින්ම හානිකර දේවල් යාච්ඤාවෙන් ඉල්ලා සිටීමට පෙළඹෙන්නේ ප්‍රධාන ආකාර දෙකකිනි.

1️⃣.නොදැනුවත්කම (සීමිත දැකීම)

මිනිසාට දැකිය හැක්කේ වර්තමාන මොහොත සහ තමන් ඉදිරියේ තියෙන ඉතා කුඩා පරාසය විතරයි. බැලූ බැල්මට ඉතා යහපත් රැකියාවක් හෝ ව්‍යාපාරික අවස්ථාවක් ලෙස පෙනෙන දෙයක්, දිගුකාලීනව තමාගේ ජීවිතය හෝ සදාචාරය සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කළ හැකි බව මිනිසා ඒ මොහොතේ නොදන්නවා විය හැක. එය උණ වැළඳුණු දරුවෙකු තමන්ට එම අවස්ථාව තුළ අහිතකර වන අයිස්ක්‍රීම් වැනි දෙයක් ඉල්ලා හැඬීම වැනිය.

2️⃣.දැනුවත් මුළාව (ආශාවේ අන්ධභාවය)

සමහර අවස්ථාවලදී මිනිසා තමන් ඉල්ලන දේ තුළ යම් අවදානමක් හෝ හානියක් තියෙන බව දැන සිටියත්, තමන් තුළ ඇති දැඩි තණ්හාව, ක්‍රෝධය හෝ අහංකාරය නිසා එය ඉල්ලා සිටියි. තාවකාලික ලෞකික සැප හෝ අන් අයගෙන් පළිගැනීමේ චේතනාවෙන් කරන යාච්ඤා තමන්ගේම ආත්මය විෂ කරන හානිකර ඉල්ලීම් බව දැන දැනම, ආශාවෙන් අන්ධ වී මිනිසා ඒවා ඉල්ලා සිටීමට පෙළඹේ.

එබැවින් යාච්ඤාවක අවසාන ප්‍රතිඵලය විය යුත්තේ බාහිර හෝ භෞතික දේවල් ලැබීමට වඩා මිනිස් ආත්මය තුළ සිදුවන ගැඹුරු අභ්‍යන්තර පරිවර්තනයකි.

1️⃣.උත්තරීතර ස්වභාවය සමඟ ඒකාත්මික වීම (Theosis / Deification)

යාච්ඤාව තුළින් මිනිසාගේ ආත්මාර්ථකාමී සහ පටු සීමාවන් දිය වී, ඔහු ක්‍රමයෙන් විශ්වීය ප්‍රේමය, සාමය, ඉවසීම සහ කරුණාව වැනි දිව්‍යමය ස්වභාවයන්ට සමාන වීමට පටන් ගනී.

2️⃣.පැවැත්මේ සැබෑ අර්ථය සොයා ගැනීම (Existential Alignment)

බාහිර ලෝකයේ පවතින අවුල් ජාලාවන්, පීඩනයන් සහ අස්ථිරභාවය මධ්‍යයේ වුවද, මිනිසා තමාගේ ආත්මය විශ්වයේ පවතින උත්තරීතර සත්‍යය සහ සදාකාලික සාමය සමඟ බද්ධ කරගන්නේ යාච්ඤාව තුළිනි. එය බුද්ධියට වටහාගත නොහැකි ගැඹුරු අභ්‍යන්තර සමතුලිතතාවයක් ජීවිතයට ළඟා කර දෙයි.

◾යාච්ඤාව යනු හුදෙක් ඉල්ලීම් ලැයිස්තුවක් ඉදිරිපත් කරන ලෞකික ක්‍රියාවක් නොවේ. එය සීමිත මනුෂ්‍යා, අසීමිත වූ දෙවියන්වහන්සේ (Infinite God) සමඟ කරනු ලබන සදාකාලික හමුවීමයි.

◾එහිදී මිනිසා දෙවියන්වහන්සේව තමාගේ පැත්තට හරවා නොගනී.ඒ වෙනුවට මිනිසා තමාව වටහාගෙන, දෙවියන්වහන්සේගේ පැත්තට හැරී, පැවැත්මේ සැබෑ අර්ථය සොයා ගනියි. යාච්ඤාව අවසන් වන්නේ බාහිර තත්ත්වයන් වෙනස් වීමෙන් නොව, එම තත්ත්වයන්ට මුහුණ දිය හැකි පරිදි මිනිසා අභ්‍යන්තරව ශක්තිමත් වීමෙනි.

👉 යාච්ඤාව පිළිබඳ වැඩිදුරටත් දැනගැනීමට අවශ්‍යනම් පහත සදහන් ලිපි කියවන්න.

1️⃣.දෙවියන්වහන්සේ සමඟ පවත්වන සමීප සම්බන්ධතාවය

https://www.facebook.com/share/p/1HJuhtKnCW/

2️⃣.යාච්ඤාව තුළ සිදුවන ජිවිත පරිවර්තනය

https://www.facebook.com/share/p/1HZpUv7MYN/

Address

Koholankala
Hambantota

Website

facebook.com

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Biblical Thinking - බයිබලානුකූල චින්තනය posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Want your place of worship to be the top-listed Place Of Worship in Hambantota?