22/09/2026
५ सेकेन्ड पढ्न अनुरोध छ।
🙏🙏🙏🙏🙏🙏
मन्दिर र चर्चका दैलाहरूमा
कहिले नदेखिएका गोडाबढाउनेहरू,
आफ्नै धुन र संसारको भीडमा
प्रार्थनाका शब्द बिर्सिएकाहरू।
जबसम्म घामले न्यानो दिइरहन्छ,
जबसम्म आकाश नीलै रहन्छ,
तबसम्म ईश्वर एउटा कथा बन्छ,
मन्दिरको ढोका केवल काठ बन्छ।
तर, जब रात अँध्यारो भएर आउँछ,
अनि जीवनले आँधीको रूप लिन्छ,
आफ्ना सबै सहाराहरू टुट्न थाल्छन्,
अनि गोडाहरू आफैं घुँडा टेक्न पुग्छन्।
त्यही मान्छे, जसले कहिल्यै प्रार्थना गरेन,
अहिले आँसुले भरिएका आँखाहरू लिएर,
चर्चतिर हात फैलाउन पुग्छ,
र खोज्छ त्यही प्रेम, जसलाई उसले बिर्सिएको थियो।
"कृपया, मेरो लागि पनि प्रार्थना गरिदेऊ,"
भन्दै उसले आफ्नो दुख बिसाउँछ,
उसलाई थाहा छ—ऊ कहिल्यै आएको थिएन,
तर पनि आशाको एउटा दियो बाल्न चाहन्छ।
अनि चर्चका ढोकाहरू कहिल्यै बन्द हुँदैनन्,
न त ईश्वरको दया नै सकिन्छ,❤️❤️
भलै ऊ सुखमा बिर्सिने यात्री नै किन नहोस्,
दुखमा आएको हरेक आत्मालाई उही प्रेम मिल्छ।🫂🫂🫂
