24/05/2026
ერთ საღამოს:
ავტორი:
მინდა გიამბოთ ერთი უდიდესი სასწაულის შესახებ, რომელიც სულ რამდენიმე კვირის წინ ჩემს ცხოვრებაში სრულიად მოულოდნელად, თითქოს ზეციური განგებით აღესრულა. ეს არის ამბავი ჩვენი ერის მამის, ბიბლიური პატრიარქის, ილია მეორის მსწრაფლშემწეობისა და უსაზღვრო სიყვარულისა. და არა მხოლოდ...
სულ რაღაც ერთი თვის წინ, განსაცდელში აღმოვჩნდი. ჯანმრთელობა მოულოდნელად შემერყა, სხეულში ერთდროულად რამდენიმე ანთებითი პროცესი მიდიოდა, რასაც თან დაერთო აუტანელი ტრემორი, გულის აჩქარება, წნევა და სრული ფიზიკური უძლურება. თუმცა, ყველაზე მძიმე მაინც ის სულიერი დათრგუნულობა და შინაგანი ბრძოლები იყო, სულს რომ მიფორიაქებდა. სიარულიც კი მიჭირდა, ტკივილი ყოველ ნაბიჯზე მბოჭავდა.
ერთ საღამოს, აივანზე უძრავად მჯდომს, უცებ რაღაც უხილავმა, აღუწერელმა ძალამ მიბიძგა — კი არ წამოვდექი, თითქოს წამოვხტი და გეზი სიონის საკათედრო ტაძრისკენ ავიღე. ეს არ იყო ჩემი ფიზიკური ნება; თითქოს თავად ტაძარი, ან რაღაც შეუცნობელი, წმინდა ძალა მიხმობდა თავისთან.
დიდი გაჭირვებით, ნაბიჯ-ნაბიჯ მივაღწიე ტაძრამდე და პირდაპირ უწმინდესის საფლავისკენ წავედი. იქ მყოფ სტიქაროსნებს მოწიწებით ვთხოვე, ნება დაერთოთ, საფლავის თავთან დავმდგარიყავი და ლოცვები წამეკითხა. მათ სიკეთით აღვსილი მზერით დამრთეს ნება.
ლოცვა რომ დავასრულე, გონებითა და სულის სიღრმით მივმართე ჩვენს საყვარელ მამას: „თქვენო უწმინდესობავ და უნეტარესობავ, ჩემო ... ბოდიშს გიხდით ასეთი კადნიერებისთვის. თქვენი ცოდვილი კონსტანტინე მოვედი... ძალიან ცუდად ვარ, შემეწიე, გთხოვ, შენებურად დამლოცე. რაც მთავარია, სულიერად უმძიმეს ბრძოლებში ვარ და იქნებ რაღაცნაირად მაგრძნობინო, რომ გესმის ჩემი, გთხოვ, მაგრძნობინე...“
იმ წამს გულში მამა გაბრიელსაც ვუხდიდი ბოდიშს. ვფიქრობდი, ალბათ ჩემი წუწუნით თავი მოვაბეზრე-მეთქი, თუმცა ისიც ხომ არასდროს მტოვებდა. ჩემი სულმოკლეობისა და სიმცირის გამო, ეჭვებით სავსე ვფიქრობდი: „სიზმრად მაინც რომ ვნახო ჩვენი უწმინდესი, როგორი ასვება იქნება ჩემთვის...“
ეს ფრაზა გულში დავასრულე თუ არა, მოხდა ის, რასაც გონება ვერასდროს დაიჯერებდა, თუმცა გული მაშინვე მიხვდა. ერთ-ერთი სტიქაროსანი, რომელიც საფლავს მეთვალყურეობდა, მოულოდნელად ჩემკენ შემობრუნდა და მითხრა:
„უკაცრავად, მეგობარო, სემინარიაში უნდა ავიდეთ სასწრაფო საქმეზე და ხომ ვერ დარჩებოდით საფლავზე, რომ ცოტა ხნით უმეთვალყურეოთ?“
უფლის წინაშე ვამბობ: იმ წამს ჩემში რაღაც წარმოუდგენელი მოხდა. თითქოს უძლიერესმა, მანათობელმა ენერგიამ დაარტყა ჩემს სხეულს და სული გამოაფხიზლა. ეს იყო პასუხი! უწმინდესის ცოცხალი, მყისიერი პასუხი ჩემს მუდარაზე. მთელი ცხოვრება ხომ იმაზე ვოცნებობდი, რომ მის გვერდით ვყოფილიყავი, მისთვის მემზირა... და აი, მან თავისი საფლავის მცველად დამტოვა.
საფლავთან მარტოდ დარჩენილს, წინ კიდევ ერთი საოცრება მელოდა. მოულოდნელად ჩემთან მოვიდა ქალბატონი, რომელიც სიონის ტაძარს ალაგებდა — როგორც აღმოჩნდა, სერბეთიდან ჩამოსული სტუმარი, რომელსაც აქ ასეთი მორჩილება ჰქონდა. მან თბილი მზერით შემომხედა და მკითხა:
— უკაცრავად, თქვენ ბატონი კონსტანტინე ბრძანდებით? ხომ თქვენ გადაიღეთ ფილმები მამა გაბრიელზე?
— დიახ, მე ვარ, — ვუპასუხე გაოცებულმა.
ქალბატონს თვალები აუცრემლიანდა, შემოხედა პატრიარქის საფლავს, შემდეგ მე და აღელვებულმა მითხრა:
— იცოდეთ, სწორედ თქვენი ფილმების დამსახურებაა, რომ მე დღეს აქ ვარ. თქვენმა შემოქმედებამ რწმენა დამიბრუნა, ხელახლა დავიბადე... მადლობა ყველაფრისთვის. მადლი გეწეოდეთ! დარწმუნებული ვარ, ის ყოველთვის გეხმარებათ და თქვენ გვერდით დგას.
ეს სიტყვები მეხის დაცემასავით იყო. აი, მეორე ნიშანიც! ოღონდ ამჯერად ჩვენი საყვარელი მამა გაბრიელისგან. მან, ჩემს გულში ჩახედულმა, სულ რამდენიმე წუთის წინ ნათქვამი სულმოკლე ეჭვები გამიფანტა და ხელშესახებად მაგრძნობინა, რომ არც მას დავუტოვებივარ არასდროს.
დაახლოებით ერთი საათი დავყავი უწმინდესის საფლავზე მცველად. როდესაც ტაძრიდან გამოვედი, უცებ შევცბი — ჩემს თავს ვეღარ ვცნობდი. სადღაც გამქრალიყო ჩემი უძლურება, კუნთების ტკივილი, გულის აჩქარება და სულის შემბოჭავი შიში. ყველაფერი წამში განიკურნა, რაც მოგვიანებით სამედიცინო ანალიზებმაც დაადასტურეს.
იმ ერთ დაუვიწყარ დღეს მე ორი უდიდესი წმინდანისგან ვიგრძენი უსაზღვრო თანადგომა და ჩემი სულის სიღრმით მკაფიოდ გავიგონე მათი ერთიანი, მამაშვილური ხმა: „აქა ვართ, შენს გვერდით!“
როგორ შეიძლება არ გაოცდე, როგორ შეიძლება ცრემლი არ მიგერიოს და არ აღივსო უდიდესი მადლიერების გრძნობით ამხელა წყალობის წინაშე? მე დღეს ზუსტად, ყოველგვარი ეჭვის გარეშე ვიცი: ამ წუთისოფელში ჩვენ მარტონი არა ვართ. ჩვენს ყოველ ტკივილს, ყოველ ჩუმ ნატვრასა და ცრემლს ზეცაში უსმენენ და როცა მიწაზე ძალა გვეცლება, წმინდანები თავად გვიწვდიან ხელს სატარებლად. ყველაფრისთვის!
