12/01/2014
ქრისტიანობა პირველ საუკუნეებიდანვე იცნობს წმინდანთა თაყვანისცემას, რაც გამოიხატებოდა მათი წმინდა ნაწილების, უხრწნელი სხეულების, თუ მათი საფლავების პატივისცემით, ოღონდ თაყვანისმცემლებმა ზუსტად იცოდნენ რას წარმოადგენდა ეს თაყვანისცემა: 1) მათ პირველ რიგში სასოება ჰქონდათ ღმერთის 2) ამგვარი სასოების და რწმენის აღმატებულ ხარისხში გამომხატველი ადამიანის მიმართ( წმინდანის) თანალოცვის სურვილი,იგივე მეოხება ისევ და ისევ ღმერთის მიმართ, რადგან "წმინდანი" რაღაც მითიური არსება კი არ არის ანდა მითიური გმირი,არამედ ცოცხალი ეკლესიის ცოცხალი წევრი,რომელმაც ცხოვრების მიზანს , თეოზისს ანუ განღმრთობას მიაღწია და მისი ადამიანური ბუნება განღმრთობილია,შესაბამისად მისი სხეულიც(გვამი,ჩონჩხი) ამ განღმრთობის მატარებელია(ამ გაგებით მივაგებთ წმინდა ნაწილებს პატივს),მაგრამ მთავარი მოტივი ,როგორც აღვნიშნე ეს არის იმ წმინდა ადამიანთა ერთად თანალოცვა(რადგან წმინდანიც ეკლესიის წევრია,მართალია ზეციურის,მაგრამ ზეციურიც და მიწიურიც ერთი მისტიური სხეულია იესო ქრისტესი,რომლის თავი თავად ქრისტეა,რომელიც გვეუბნება ..ორი,სამი თუ შეიკრიბება ლოცვისთვის მეც მათ შორის ვარო..ამიტომ ჩვენც ჩვენი ეკლესიის წევრებს ,განღმრთობილ წევრებს ვთხოვთ ლოცვას, მეოხებას, თანადგომა და ა. შ. -ასეთია წმინდანთა მიმართ ლოცვის და მათი წმინდა ნაწილების თაყვანისცემის ქრისტიანული კონცეფცია) .ახლა ვნახოთ როგორია ქართული პრაქტიკა საფლავების "მოლოცვისა":-პირველ რიგში სასწაულის მოლოდინისა(მაგიური ელფერით), "ჩათქმული" რაოდენობის სანთლების დანთება, კანდლის ზეთების გამრავლება ,თუ უშვილო ხარ -მიწის წაღება და საცვლებში ჩაყრა და რაც მთავარია, არაეკლესიური ცხოვრება(არა აღსარება ,არა ზიარება..) ,არაქრისტიანული ცნობიერება,სამაგიეროდ ყველა ეს ქმედება რელიგიურ (ანუ მორწმუნოებად) ქმედებად საღდება. ქრისტიანობას ფსევდოქრისტიანობა ანაცვლებს, ჭეშმარიტებას -ზღაპრები,მითები-სამაგიეროდ ყველა კმაყოფილია: "მომლოცველებიც", და მოსალოცი ადგილებიც, ხალხმრავალი ვოიაჟები საკმაოდ შემოსავლიანია! მაგრამ ვისაც აინტერესებს თუ როგორი უნდა იყოს ჭეშმარიტი ქრისტიანული დამოკიდებულება მიცვალებულების მიმართ, რომლებსაც წმინდანებად ვრაცხავთ და მათ საფლავებსაც პატივს მივაგებთ, მოვიყვან ქრისტიანობის ისტორიაში ერთ-ერთი უდიდესი სინანულის მღაღდებელის და დიდი წმინდანის ეფრემ ასურის სიტყვებს : " ნურაფერს აიღებთ ჩემგან სახსოვრად, ძმანო ჩემნო, შვილნო ჩემნო და შვილნო ეკლესიისანო; რამეთუ სახსოვრად თქვენდა იგი არს, რაიცა გესმათ ცხოვრების მომნიჭებელისა ჩვენისა ღმრთისაგან.გარნა თუ რასმე წაიღებთ ეფრემისაგან , ეფრემსვე მოეკითხება, რამეთუ მეტყვის მე უფალი: ჩემდა უმეტეს – სწამდათო შენი; გარნა თუ ჩემდა სასოებდნენ, მაშინ სახსენებელად შენდა, შენსას არაფერს წაიღებდნენო.
ვინაც ცვილის სანთლით წარმიძღვეს წინდა, დაე, შინაგანმან ცეცხლმან მისმან შეწვნას იგი. გარნა რად უნდა ცეცხლი მას, რომელს საკუთარი ცეცხლი სწვავს? რაც უფრო მსწრაფლ ეგზნება ხილული ცეცხლი, მით შინაგანი, იდუმალი ცეცხლი აღეგზნება."
ავტორი დეკანოზი ლევან მათეშვილი.
